სიცოცხლეს როგორც კონიაკს ვწრუპავთ,
და კვამლში ვაღრჩობთ ფიქრებს უაზროს,
ირონიული ღიმილით ვუცდით,
ვუცდით,სიცოცხლე როდის უარგვყოფს.

კარგად გამოგვდის- გულგრილნი ვიყოთ,
ჩვენს ილუზიას ფრთები არა აქვს
ველით ავსებას... გულს კი ჯიუტად
ყველა ტკივილი ისევ გადააქვს.

შუბლზე დამღაა: ბარაბას ხვედრი!
სულს სინანული ისევ დააზრობს,
არ გვინდა მუზა- ბინძური მდედრი
ახლა სხეულს რომ ლექსად გვთავაზობს!

ჩვენ ისე დიდხანს ვიჯექით წყალთან,
ესეც ბედია ალბათ გაგვთვალეს,
მტრის გვამი რაა?!  მალე დინება
მეგობრის გვამსაც ჩამოატარებს!