სან
მარტო დავრჩი რეალობასთან,
დიდი ხანია აღარ ვთითხნი ილუზიებს
და
უმომავლო ინსტრუმენტიც - შენზე ფიქრები,
სადღაც დავტოვე.

აღარ ვარ მარტო
და მერე რა რომ შავ-თეთრია ჩემთვის სამყარო,
ირგვლივ კი ყველა სხეულებით მიდი-მოდიან,
მე ამ სხეულზე სული მაცვია ,
გამჭვირვალე ვარ,
როგორც ლანდები უპატრნო სასაფაოზე,
ისე დავდივარ.

ჩემს სიახლოვეს დრო მედროვე თავჩაღუნული,
როგორც ქვიშა და მტვერი ხელში
ისე ილევა,
ოთახში მორიგ დაუწერელ სიმფონიაზე
თავს ჩამოიხრჩობს კვამლი,
მე კი ცარიელ ფილტვებს
კვლავ მერამდენე ღერით შევივსებ,
დღეს უშენობით
იხრჩობა სივრცე...

სან
შენ ხომ იცი,
მძულს სისუსტე და ყველა სუსტი ამ სამყაროში,
ჩემი არ ესმით
გყვირი,
ხანდახან მავიწყდება შენ ხომ მუნჯი ხარ,
ან იქნებ ჩემთვის აღარცა გაქვს რამე სათმელი.
სწორედ ამიტომ ვანგრევ ნაგებ ილუზიებს
და
ხელი გაგიშვი...


სან
დღეს ისეთი გამჭვირვალე ვარ
და რეალური,
მინდა გასუნთქო ჩემს უშენო რეალობაში,
და მერე რა რომ ამღვრეული ამინდებივით
სივრცეს მოვეშვი.

ეგოისტურად...