ახლაც კუთხეში ვარ ატუზული
სახით კედლისკენ,
ზურგით შენსკენ,
თვალებით ცისკენ,
ხელები ცივი.
ოდესღაც მოსწავლესავით,
რომელმაც ასაკის გამო იცელქა
და დამნაშავესავით
გამოუცდელობით ისჯება.

ჩემი სხეული ოცდაოთხსაათიანი მომსახურების
წყლის წისქვილია,
სადაც ჩემივე ტკივილები ფიქრებად იფქვება,
ჩემივე ემოციებით ინამება და
რამოდენიმე წვეთად მკერდის ღარს დაუყვება.
გზა – ბევრად შორია
ბილიკი – სველი
კალაპოტი – დამშრალი.
იქ სადაც სურვილი ამღვრეული თვალებით მიედინებოდა,
იქ სადაც გრძნობა ნარცისივით თავს იწონებდა,
იქ სადაც ყველა მოგონება ერთმანეთს კვეთდა,
იქ სადაც ახლა მონატრება,
მძინარე დათვივით ილოკავს თათს,
მე კი აღარ მწამს...

ვხედავ
როგორ ანაყოფიერებს წვიმები მიწას,
ცა მუცლიდანვე ირჩევს რჩეულს სანამდე შობავს
შენ ჩემს სხეულში ტოვებ განცდებს და
ისევ მიდიხარ,
მე შენს მოსვლამდე სავსე კვერცხუჯრედს გონებით
ვკლავ და
გულს ხელოვნური სუნთქვებით ვკვებავ.
აღარ მინდიხარ ჩემი და ჩემად...

სახით კედლისკენ
ზურგით შენსკენ
თვალებით ცისკენ,
ხელები ცივი,
კუთხეში...