ჩუუ, ნუ ხმაურობ..
    შემოინახე შენეული ყველა მიმიკა.  ყოველი სხვისთვის გაღებული სითბოს გიჟი ვარ.  ყველა შენი გაღიმება სიმშვიდეს მიფრთხობს, სულს მიხუთავს.
    ჩუუ, არ გაიღო ჩემი "შენ" შენგან.  შემომინახე.
    ხომ იცი, მე მთელ ჩემს სამყაროს შენთვის ვიზოგავ, ვეფაქიზები.  არ გავიმეტებ იმისთვის, რომ სხვებიც შეეხონ.  იმათ რა იციან როგორ მოექცნენ.  შემომაძარცვავენ უმოწყალოდ და დამტოვებენ ცარიელს.  სისულელეა...
    ხომ იცი, შენთვის მინდა ყველა ჩემი დილა, მზის ამოსვლამდე, მე რომ ასე, სიგიჟემდე, მიყვარს.  მზე რომ ამოვა, ბანალური ხდება, ჩვეულებრივი.  იშვიათად ვხვდები დილას მზის ამოსვლამდე, მეშინია, ყოველდღიურობამ არ შებილწოს. ერთნაირ დღეებს ხომ ყველაზე მეტად ვერ ვიტან. ყველაფერს აფუჭებს.  ჰოდა, ნუ გახდი "შენ"-ს ასეთად...
    მერე ერთად ვიქნებით. შენ იგემებ პირველი ჩემს ტუჩებზე შენახულ ლოდინს..  ყოველდღე დავასწრებთ მზეს ახალშობილი დილით ტკბობას.  ავივსები ყველა შენი ამოსუნთქვით, შენი თვალებით.  მეცოდინება, რამდენჯერ ამოვარდება შენი გული საგულიდან, როცა შემეხები, როცა გაგიღიმებ..  წვიმაში ხელჩაკიდებულები წაქცევამდე ვირბენთ. ხმის ჩახლეჩვამდე ვიყვირებთ ყოველდღე ჩვენს სიყვარულს.  ბოლომდე შეგიგრძნობ...
    მერე, ჩვენი ურთიერთობის კიდევ ერთ საფეხურს ჩავივლით, შენ სევდიანი თვალებით ბოლოჯერ მომეფერები და მე ხელს გაგიშვებ.  ასე - მარტივად..
    ყველა შეხიდება ხომ დროებითია და ერთნაირად მთავრდება.
    არ დამენანები. დაგემშვიდობები შენ ჩემს ყოველდღიურს, ჩემს ბანალურს, ახლის მოლოდინით.
    მერე არ ვიცი...