ფრიალა კაბას ბოშასავით დავნამავ ცრემლით,
გიტარის სიმებს მივაბარებ თითებს_ დასერონ!
არ მინდა მეტი, უშენობა არ მინდა მეტი,
ცრემლი კი არა, თვალებიდან მომდის წყალ_ ღვინო....

ნაწვიმარ მიწას ფეხშიშველა მივყვები ქალი,
და ამ სიზმარშიც ხელს ვერ გკიდებ_ სხვისი ხარ  , რა ვქნა,
ჩემს ნაფეხურებს ალმაცერად უყურებს ვიღაც,
ვიღაც, რომელიც მწუხრებს შორის წარსულში დარჩა.

და გაძარცვულიც თავს სიზმარშიც ვეღარ განებებ,
სოლოდ გაისმის ამ სტრიქონთა ფერმრკრთალი ექო,
უშენოდ სევდას მიტკალივით დაედო ფერი_
ტანზე მეკრობა გადამჭკნარი გველივით სურო....

დასერილ ხელით უკანასკნელ აკორდებს ვიღებ,
აღარ დავეძებ მოგაწვდინე ხმა , თუ არ გესმის,
მე ამ სიყვარულს სადაც წავალ, ყველგან წავიღებ,
და არ მაწუხებს, თუ ამ გზაზე დავიკარგები.....