* * *

მე დავიბადე შეყვარებული,
ეს სიყვარული მუდამ თან დამაქვს,
ყოველი ფიქრი დამძიმებული,
ყოველი დარდი მისით გადამაქვს.

თუ მონატრება გაზაფხულია,
მაშ, მეც გაზაფხულს მოვეფერები,
ხასხასა მწვანე ფოთლებს - გულღიას,
ნარნარა სიოდ მოვეჩვენები.

სიტყვათა მარაგს ჯერაც არ ვკარგავ,
და ლექსიც ისევ სწრაფად იწყობა,
მაგრამ, თითქოსდა, მას აღარ ახლავს,
რაღაც ჩვეული მუზა, თუ გრძნობა.

ნატიფ ოცნებას ძალუმად ვუხმობ,
ვახმარ უწინდელ სურვილს და ძალას,
თუმცა ბავშვურად, ჩვეულად მიმნდობ,
მიამიტ ნატვრას რატომღაც ვკრძალავ.

და მაინც ვიცი, რომ ჩემი გული
ამას ვერაფრით ვერსად დამალავს,
რომ დავიბადე შეყვარებული
და სიყვარული მუდამ თან დამაქვს.




* * *

ყოველი წამი მართმევს ბავშვობას,
ფანტაზიების ფერად სამყაროს,
სულ სხვა ხალისით შეფერილ დილას,
სულ სხვა ალერსსით გამთბარ საღამოს.

ყოველ წამს უხმოდ მიაქვს რაღაცა,
ცაში ჩიტუნას ირაოს მსგავსი,
რასაც გრძნობს გული მხოლოდ პაწაწა
და სისპეტაკით აღსავსე ბავშვის.

ირგვლივ ყველაფერს უფრო სათუთად,
უფრო ფაქიზად აღიქვამ მაშინ,
როცა ახლოს ხარ გულწრფელობასთან,
ანუ როცა ხარ ჯერ კიდევ ბავშვი.

თუნდაც შეიძლო ზღვის გადალახვა,
კმაყოფილებით აივსო გული,
სივრცის შემგრძნობი სრულად არა ხარ,
თუ არ შემოგრჩა სული ბაშვური.

ყოველი წამი მართმევს ბავშვობას,
მაგრამ დროდადრო იგი ყოვნდება,
რადგან ვერ შეძლებს ჩემში გაქრობას,
ის, რაც, თითქოსდა, მემშვიდობება.




* * *

ემოციები მიფერმკრთალდება,
უწინდებური აკლდებათ თრთოლვა,
ისე დამტოვეს ბავშვობის წლებმა,
ვით შარშანდელი ზამთარის თოვლმა.

უფანტაზიოდ ძნელია სუნთქვა,
მსურს ოცნებათა ნიავში ქროლვა,
გულს მოლოდინის წამები უდგას,
რომ ის განცდები ხელახლა მოვა.

დნება საღამო, ვით სანთლის ცრემლი,
იღვენთება და წარსულში რჩება,
გაუხუნარი გრძნობები ძველი,
აორთქლებული წყალივით ქრება.

ფიქრის დარღვევა ჭრიჭინის ჭრიჭინს,
სევდიან ღამით, არ შეუძლია,
მნათობი მთვარე, ეს გუნდა თითბრის,
თითქოს ჩემსავით დაბნეულია.

და სიტყვებს, აზრი თან რომ აქვთ, თან - არ,
დილის ცვარივით ვესათუთები,
ნოსტალგიასთან ალერსში გამაქვს,
უძვირფასესი განძი - წუთები.