ის  ჯერ  ვიღაცის  სიყვარულით  დაავადდა, მერე _  მარტოობის  გრძნობითა  და  სიცოცხლის  ზიზღით.
            თავიდან  თავის  ავადმყოფობებზე  ყველას უამბობდა, ეგონა  გაუგებდნენ (!!!).
            ... მერე  უკვე  აღარც უსმენდნენ.
            თვითონაც  უთქმელობას შეეჩვია.
            ... ხანდახან...
            როცა სამივე  ავადმყოფობა  ერთADაად  AAAAაძლევდა  შეტევას და  საწოლიდან  წამოდგომის  თავი  არ ჰქონდა _ შემთხვევით  კარზე  დამკაკუნებელს ნატრობდა,  ხანდახან  კი  ტელევიზორშიც  ვერ  იტანდა  ადამიანის  დანახვას.
          ერთხელ  შემთხვევით  დალია  და...
          აი  სასწაული !
          ტკივილები  მოეხსნა...
          მარტოს  კი  არ  დაულევია, დიდი  ხნის  უნახავი  მეგობარი  შეხვდა  და  იმან  დაპატიჟა.
          იმ  მეგობართან  პირველი  ავადმყობა  ისე  გაიხსენა,  უბრალოდ.
          მეორე  ავადმყოფობაზე  ხმა  არ  ამოუღია , აღარ  აწუხებდა.
          მესამე  კი,  თვითონაც გაუკვირდა,  როგორ  შემეყარაო ...
          ბოლოსდაბოლოს  ძმაკაცთან  ერთად  სვამდა !
          იმ  ღამით  ბედნიერმა  დაიძინა.
          მეორე  დღეს  კი  უფრო  მტკივნეული  შეტევები  დაეწYყო...
          კიდევ  უნდოდა  ის  მეგობარი  ენახა  და  ყველაფერზე  ისევ  ჩვეულებრივად  ელაპარაკა,  ვითომც  არაფერი  არ  აწუხებდა.
          ვერ  ნახა!
          სამაგიეროდ  სხვა  ნახა  ვიღაც !..
          მერე  ის  სხვაც  ვეღარ  ნახა  და...
          მარტომ  დალია!
          დიდი  ხნის  შემდეგ  როგორც  იქნა  იმ  პირველი  ორი  ავადმყოფობისაგან  განიკურნა :
          პირველი  სულ  ერთი  გახდა.
          მეორესაც  ვეღარ  გრძნობდა _ თანდაყოლილი  ტყიპივით  შესისხლხორცებოდა  მეორეს.
          სიცოცხლის  ზიზღს  კი  ვერაფერი  მოუხერხა,  ქრონიკულში  გადაზრდილიყო,  მთვრალსაც აწუხებდა  და  ფხიზელსაც...
          მერე,  ბევრი წლის  შემდეგ  მიხვდა,  რომ  სამივე  ავადმყოფობა  სისულელისაგან  შეეყარა...
          მაგრამ  "მერე"  უკვე  გვიან  იყო...
          მერე  უკვე  სვამდა...

         
          ...ანგელოზმა  მაინც  არ  მიატოვა...
          ლოთი  სადაც  გინდა  ყოფილიყო,  ანგელოზი  მის  მხარმარჯვნივ  იჯდა  და  შველოდა.
          არც  ეშმაკს  მიუტოვებია...
          ისიც  ყველგან  დაჰყვებოდა,  მხარმარცხნივ  იჯდა  და  ისიც  შველოდა... ხანდახან...
          ეშმაკი ანგელოზთან  ცოტა  მორიდებით  იჯდა...  ცოტას  მორცხვობდა  და  თვალებს  უნაბავდა...
            ანგელოზს  სხვა  რა  გზა ჰქონდა  იტანდა  ეშმაკის  ყოფნას ...
            კაცს  სურდა  ასე !


          ეშმაკმა  მაგიდაზე  მდგარი  ჭიქა  არყით  შეუვსო.
          ლოთმა  ძლივს  ასწია  მაგიდიდან  თავი.
          ჭიქას  შეხედა.
          ხელი  წაატანა.
          ანგელოზმა  ჭიქას  ხელი  უკრა  და  წააქცია.
          ლოთს  სახელოებზე  და  მკერდზე  გადაექცა  არაყი.
          სახელოები  იდაყვამდე  დაუსველდა.
          - რა  ეშმაკმა  წააქცია ! _ ჩაიბურტყუნა  უკმაყოფილოდ.
          ეშმაკმა  ისევ  შეუვსო  ჭიქა.
          უფრო  სწორად  კაცს  ძალა  მისცა,  ჭიქა  შეევსო.
          კაცმაც  შეავსო.
          ანგელოზს  ისევ  უნდოდა  წაექცია,  მაგრამ  ლოთს  უკვე  მაგრად  ეჭირა  ჭიქა  ხელში.
          - მიცვალებულების  ხსოვნისა  იყოს!..  ეტყობა  მთხოვენ - ჩაიბურტყუნა  თავისთვის.
            დაფიქრდა.
            უნდოდა  გაეხსენებინა,  რომელი  მიცვალებული  სთხოვდა  გახსენებას  ამ  მიცვალებულს.
            ვერ  გაიხსენა (!!!)
            - მიცვალებულებს  თავი  დაანებე  შენს  თავს  მიხედე - უთხრა  ანგელოზმა.
            კაცს  არ  გაუგია.
            ანგელოზის  ენა  არ  ესმოდა.
            ეშმაკს  გაეცინა:
            -დალიე  ტკივილები  მოგეხსნება - უთხრა  ეშმაკმა.
            კაცს  არც  ეს  გაუგია.
            არც  ეშმაკის  ენა  ესმოდა.
            - ადექი  როგორმე და წადი  სახლში - უთხრა  ანგელოზმა.
            - არ  წახვიდე - უთხრა  ეშმაკმა.
          ლოთი  უყურებდა  უკვე  ცარიელ  ბოთლს  და  გუბეს  ბოთლის  გარშემო.
          - წადი! - უთხრა  ანგელოზმა.
          - როგორ  წავიდე  მთვრალი  ვარ ! - თქვა  ლოთმა.
          ანგელოზს  კი არ  უპასუხა !
          ისე  თქვა !
          ანგელოზის ენა  არ  ესმოდა!
          ადგომას  ეცადა  სკამიდან  და  ვერ  ადგა.
          ანგელოზმა  სკამი  გამოაცალა
                            ლოთი  იატაკზე  წაიქცა.
          სხვანაირად  ფეხზე  ვერ  ადგებოდა.
          - რა ეშმაკმა  წამაქცია?! - გაბრაზდა  ლოთი.
          ეშმაკს  ისევ  გაეცინა…...
          მერე  შეეცოდა.
          ფეხზე  დააყენა.
          - მადლობა  ღმერთს,  ავდექი! - თქვა  ლოთმა.
          ეშმაკი  გაბრაზდა ^:
          - მე  დაგაყენა  ფეხზე  და  ღრმერთს  უხდი  მადლობას?!
L          ლოთს  არც  ეს  გაუგია.
            არც ეშმაკისა არაფერი ესმოდა.
            ანგელოზი  სევდიანი  თვალებით  უყურებდა  ლოთს...
            და  ეშმაკსაც.
            ეშმაკი სიმპათიური  იყო,  მაგრამ  ნაწყენი.
            ლოთი  როგორღაც  წაბარბაცდა  სახლისკენ.
            იმ  სამი  ავადმყოფობიდან  ამ  წუთში  არც  ერთი აღარ  აწუხებდა...
            გზაში  ხან  ანგელოზი  ეხმარებოდა...
            ხან  ეშმაკი...
            ანგელოზს  იმედი  ჰქონდა  განიკურნებაო...
            ეშმაკსაც ( !!! )


            სახლამდე  მისულმა  ძლივს  გააღო  კარი.
            საწოლამდე  მივიდა.
            დაეგდო.
            მხარმარცზნივ  ისევ  ანგელოზი  უთენებდა  ღამეს.
            მხარმარჯვნივ - ეშმაკი.
            ეშმაკი  ანგელოზს  თვალებს  უნაბავდა.
            ანგელოზი  იტანდა  ეშმაკის  ყოფნას.
            კაცს  სურდა  ასე!


            ეშმაკმა  ანგელოზთან  "დიპლომატიური"  მოლაპარაკება  გადაწყვიტა :
            - თავი  დაანებე,  ხომ  ხედავ  ჩემია !
            - განიკურნება -  უთხრა  ანგელოზმა.
            - ტყუილად  ფიქრობ !
            - რატომ  გგონია ?!
            - თვითონ  არ  სჭირდები,  ხომ  ხედავ,  შენი  არ  ესმის.
            - არც  შენი ! - უთხრა  ანგელოზმა.
            -  ეს  თქვენსკენ  აღარ  მობრუნდება - უთხრა  ეშმაკმა.
            - საიდან  დაასკვენი ? !
            - როცა  მარტო  დარჩა  თქვენთან  მაშინ  უნდა  მოსულიყო - უთხრა  ეშმაკმა - მაგრამ  ხომ  დაინახე,  ჩემთან  მოვიდა
            - მაშინ  არ  იცოდა !
            - არც  ახლა  იცის,  ვერც  მიხვდება.
            ანგელოზმა  არაფერი  უპასუხა.
            კაცს  დახედა  საწოლში.
            მიხვდა  ეშმაკი  მართალი  იყო.
            - თავი  დაანებე,  ჩემია ! -  გაიბრძოლა  ეშმაკმა  კიდევ  Eრთხელ.
            ანგელოზი  ლამაზი  იყო...
            ... და  ნაღვლიანი,
            ეშმაკი _ მართალი.
            ანგელოზს  ნაღვლიანად  გაეღიმა.
            "ხანდახან  ეშმაკებიც  არიან  მართლები".
            ეშმაკმა  ვერ  გაიგო, რა  გაიფიქრა  ანგელოზმა.
            ფიქრის  წაკითხვა  არ  შეეძლო,
            მაგრამ  ნაღვლიან  ღიმილზე  მიხვდა, ანგელოზი  დათანხმდა.
            "მოვიგე", გაიფიქრა  ეშმაკმა.
            ანგელოზი  მიხვდა,  რა  გაიფიქრა  ეშმაკმა.
            ფიქრის  წაკითვა  შეეძლო.
            - მოიგე ! - უთხრა  ეშმაკს - მაგრამ  თვითონ  ცოდვადქცეულს  უკან  რომ  დაჰყვები,  რად  გინდა !  რა  ცოდვაც  აქვს  იმაზე  მეტს  ვეღარ  ჩაიდენს... მაგაზე  მეტად  ვეღარ  შეაცდენ...  შენი  არ  ვიცი, მაგრამ  მე  უნდა  მივატოვო... საჩემო მართლა  აღარ  არის...
          ეშმაკს  გაუკვირდა...
          ანგელოზი  ადგა.
          ნაღვლიანად  გადახედა  ლოთს...
          ეშმაკსაც.
          თეთრი  სამოსელი  აიკრიბა,  ფრთები  გაშალა  და  ფანჯარაში  დატანებული  სარკმლიდან  გაფრინდა.
          ეშმაკი  გაკვირვებისაგან თვალებს  ახამხამებდა.
          მერე  ადგა.
          პაკიპუკით  შემოუარა  საწოლზე  დაგდებულ  ლოთს.
          კარგა  ხანს  დაჰყურებდა  სახეზე.
          ქუთუთოები  აუწია  და  თვალებში  ჩახედა.
          "მართალი  თქვა  ანგელოზმა".
          გაიფიქრა  ეშმაკმა.
          "იმდენად  გავალოთე,  სხვა  ცოდვას  ვეღარ  ჩაიდენს".
          დაღონდა  ეშმაკი.
          "ამას  ვერაფერს  მოვაპარინებ,  მაგაზე  ფიქრისთვის  არ  სცალია...
          კაცს  ვერ  მოკლავს!..
          ხელები  უკანკალებს...
          ვერც  იმრუშებს!..
          დიდი  ხანია  თავს  არ  იწუხებს ქალებზე  ფიქრით...
          თავმოყვარეობა  დაკარგული  აქვს  და  როგორ  გავაამაყო?!..
          სხვისი  არაფერი  არ  შეშურდება,  სხვისას  ვერაფერს  ვერ  ხედავს..."
          უფრო  ძალიან  დაღონდა  ეშმაკი.
          "ამაზე  ტყუილად  ვკარგავ  დროს".
          კიდევ  კარგა  ხანს  იჯდა  ლოთის  საწოლთან.
          ისე  კი,  უხაროდა,  ანგელოზის  ადგილი  რომ  განთავისუფლდა...
          იფიქრა,
          იფიქრა,
          იფიქრა,
          იფიქრა  და...
          ბოლოს  ისიც  გაპაკუნდა.


          ლოთი მარტო  დარჩა.
          ანგელოზმა  მიატოვა...
          ეშმაკმაც...


          ლოთმა  თვალები  გაახილა.
          სხვა  დროს  გაღვიძებისთანავე  რაღაც  აწუხებდა...
მერე  სადმე  სვამდა  და  წუხილის  გრძნობა  ეკარგებოდა  დროის  შეგრძნებასთან  ერთად.
          მშვიდდებოდა.
          ახლა  კი...
          ახლა  ძლივს  აღიქვა  ნივთები  ოთახში.
          არ  გაკვირვებია.
          გაკვირვების  გრძნობაც  დაკარგული  ჰქონდა.
          ... ოთახში  სიცარიელე  იდგა.
          დიდი,
          ყვითელი,
          შხამისფერი  სიცარიელე...
          მერე  უფრო  გარკვევით  გაარჩია...
          ყვითელი  ჭერი,
          ყვითელი  სკამები,
          ყვითელი  ფანGჯარა  და  ფანჯრიდან  ყვითელი  ხეები...
          და  რაც  ყველაზე  დიდი  საჩინელება  იყო,  ყვითელი  ცა,
          სიცარიელის  ფერი  და  ტოლი.
          მერე  ლოთმა  ისიც  დაინახა,  ეს  დიდი  სიცარიელე  შიგნიდან  რომ  მოდიოდა,  სულიდან...
          ...და  შეეშინდა !..
          შეეშინდა,  რომ  ვეღარაფერს  გრძნობდა.
          ... და  გუახარდა!..
          გაუხარდა,  შიშის  გრძნობა  მაინც  რომ  არ  ჰქონდა  დაკარგული.
          - ღმერთო  კიდევ  Eრთხელ  დამანახე  ლურჯი  ცა და მწვანე ხეები -  აღმოხდა  ლოთს.
          ... ცა  თანდათან  ლურჯი  ხდებოდა .
          თანდათან  ხეებიც  მQწვანე  გახდა, ჭერი -  თეთრი.
          - აუჰ !  ძლივს  არ  ამოვისუნთქე?!- გაიფიქრა  ლოთმა  და  ძალაგამოცლილი  ისევ  საწოლზე  მიეგდო.
            "ახლა  სადმე  უნდა  დავლიო ! "
            ...

            ანგელოზი  ფანჯარაში  დატანებული  ღია  სარკმლიდან  ოთახში  შემოფრინდა.
            მხარმაჯვნივ  დაჯდა  ლოთის  საწოლთან...
            ეშმაკიც  შემოპაკუნდა...
            ეშმაკი  მხარმარცხნივ  დაჯდა.
            "ვიცოდი,  რომ  მობრუნდებოდა".
            გაიფიქრა  ანგელოზმა.
            ეშმაკი  ვერ  მიხვდა, რა  გაიფიქრა  ანგელოზმა.
            ფიქრის  წაკითხვა  არ  შეეძლო.
            "ანგელოზმა  წაიეშმაკა,  არაფერიც  არ  მიუტოვებია,  ესე  იგი,  არც  მე  არ უნდა  მივატოვო",  გაიფიქრა  ეშმაკმა  და  ძალიან  გაუკვირდა  ანგელოზის მხრიდან.
          ანგელოზი  მიხვდა, რა  გაიფიქრა  ეშმაკმა.
          ფიქრის  წაკითხვა  შეეძლო.
          - იჯექი  რამდენ  ხანსაც  გინდა - უთხრა  ეშმაკს - ბოლოსდაბოლოს  ერთი  მონანიება  ხარ.
          მონანიება  გაახსენა  ანგელოზმა  და  ეშმაკს  ზიზღისაგან  გააჟრჟოლა...
          თქმით  კი,  აღარაფერი  თქვა...
          იჯდა  და  თვალებს  უნაბავდა  ანგელოზს.
          ეშმაკი  სიმპათიური  იყო.
          ანგელოზი - ლამაზი.
          ანგელოზი  იტანდა  ეშმაკის  ყოფნას...
          კაცს  სურდა  ასე !

2001 წელი