ბობოქრობს ქარი, ხის ბებერ ტოტებს
აწყდება, ერჩის, ხევს და ხარხარებს,
ურცხვად შემოხვევს ქალწულ ხეს ტორებს,
მხეცს მისი ძრწოლა ფრიად ახარებს.

ბობოქრობს ქარი და უხარია,
რომ ქვეყანაზე ყველას აჯობა,
წუთისოფელზე მხოლოდ ქარია,
ვინაც დასძლია ზღვასთან ქაჯობა.

ბობოქრობს ქარი, ფაფარს შლის ტალღებს,
აგიჟებს ზვირთებს პირზე დუჟმოყრილს,
მოედენება ვით დედა ბალღებს,
ღრუბლებს ამგვანებს ცხოველს ფეხმოშლილს.

ბობოქრობს ქარი, ზარით და ზათქით
კლდეს ეხეთქება, ლოშნის ფერწასულს,
ხან კი მოლბება და ტლანქი თათით,
ვარცხნის მზის სხივებს, ვით მეფის ასულს.

ბობოქრობს ქარი, ზეცას ასკდება,
გრგვინავს, გუგუნებს, მთა-ველს ძრავს ხელით,
ან მიწას ალპობს ცის თაღის ცრემლით,
ან გვალვას კვალავს თვისივე ენით.

ხარხარებს ქარი - ძალა ცბიერი,
სულის შებერვით შლის ქარვის ლოდებს,
ხარხარებს ქარი - მუდამ ძლიერი
და ქვეშევრდომებს ატანს თვის ცოდვებს...

ბობოქრობს ქარი და უხარია,
რომ ქვეყანაზე ყველას აჯობა,
დედამიწაზე მხოლოდ ქარია,
ვით სულიერმა შესძლოს ქაჯობა...

P.S. ეს ლექსი დავწერე როცა 15 წლის ვიყავი :)  და იყოს აქაც :)