სანაპიროზე ერთ ჩეჩენსაც არ ჰქონდა სახლი,
ამ ჩეჩენს თურმე უამრავი კაცი სტუმრობდა,
გარეთ ხვდებოდა და ნაპირზე უშლიდა სუფრას,
და თავის სახლზე გულნატკენი ხშირად ხუმრობდა:

აი იქ ვცხოვრობ, იქით ნაპირზე და მიანიშნა,
ხედავ ამ ორ სახლს, თეთრი, შავი, შავი ჩემია,
მინდა შევღებო, სხვა ფრად, მაგრამ "კრასკა" არა მაქვს,
"კრასკა" ვისაც აქვს, მაგ შავ სახლში გაუთენია.

ვერც ვაკითხავ, რომ გავაღვიძო, და ვთხოვო რამე,
ვერც მივდივარ, რომ გემი ვთხოვო, ამ შუა ღამე,
ფიქრი სხვა რამეს მკარნახობს და ძალა მერჩის,
სული სიმშვიდეს მთავაზობს და გული მებრძვის.

ეძღვნება ყველა ჩეჩენს