დაიღალა დედამიწა,

სამყაროც კი კრიჭინებს!

საუკუნე დაიწყო და

ბოღმაც ყელში მიჭირებს!

ბევრი ქვეყნის,ბევრი ერის

მშვიდობაც კი გაჭირდა,

სახლში ტკბილად რომ დავბრუნდე–

მასზეც ბრძოლა დამჭირდა!

სამშობლოსთვის თუ ოდესმე–

რამე დამეშურება?

ორი ლექსი გამაჩნია –

მისკენ მოეშურება!

სული ისევ აქ ტრიალებს

/სახლში გვრჩება ქართველებს!/

ნუთუ ვინმეს მივანდობდით,

ამ მშვენიერ მთა – ველებს?

ეხლაც ცრემლით შეგვცქერიან–

როცა ვხედავ ჩვენს ქედებს,

ერთმანეთი ვანუგეშოთ–

სხვა ვინ დაგვაიმედებს?

ისევ მჯერა საქართველო–

წელში გაიმართება,

თუ არა და რაც ეხლა გვჭირს–

სხვა რა დაგვემართება?