ერთ უკაცრიელ, უწმინდურ ტყეში,
ეკლესია დგას, მნათობი სვეტი,
მიუვალია უდაბურ გზებით
და გახვეული უნდობელ წლებში...

გუმბათის წვერზე იესოს ჯვარი,
კედლებზე ფრესკა, ჟამთა სვლით მკრთალი,
წამებულთ სისხლი, ორიოდ ხატი,
მიძინებული და უტყვი ზარი...

ხალხმა დატოვა ეს წმინდა ჭერი,
ღვთის ნებით დარჩა მარტოდენ ბერი,
უთენებია ლოცვაში წლები
და განდეგილა ვითარცა მგელი...

ლოცვით იწყებს და ლოცვით ამთავრებს,
ის ყოველ საქმეს, დღისით თუ ღამე,
უფლის სიყვარულს გულით ატარებს
და ღამ-ღამობით გაჰყურებს მთვარეს...

გადაიარა ომმა და ქარმა,
მტერმა ვერ უყო ძვრა ღვთისსა მადლსა,
ვერ დაანგრია საყდარი ჯარმა,
ამგვარად განვლო დრომ უნდობარმა...

თუმც ბოროტებას აროდეს სძინავს,
მუხთალ საქმისთვის დროს როდი ჭიმავს?!
აქაც გამოჩნდა დევნილი ციდან,
ცოდვილი სულნი ქვესკნელში მიჰყავს...

ჩამოწვა ირგვლივ მიდამო ბნელი,
დადუმდა ყოვლი ცის მგალობელი,
ცივსისხლიანი, ჯალათი, მკვლელი,
თავად მოიწევს უხსენებელი...

ცაზე გრუხუნით სჭექავს და ელავს,
წმინდანთ საფლავებს უნდობლად ხეთქავს,
გზასა უნათებს ურწმუნო მდევარს,
საყდარს შეფრენილ ყვავ-ყორან-მზვერავს...

შეაღო საყდრის კარი-ბჭე ფეხით,
მრისხანე მზერით, თავმოწონებით,
შავით მოსილი, ცულ მოღერებით,
სიკვდილი მოდის ნაბიჯით ნელით...

შემოდგა ფეხი ღვთის სამყოფელში,
ყვავმა სალამი გასძახა ჭერში,
ქარმა დაჰბერა, ჩაქრა სანთელნი,
მნათობი დარჩა მარტოდენ ერთი...

ძირს ნაპერწკალი გაყარა ცელმა,
ამას კი მოჰყვა ცით მეხი, ელვა,
კუთხეში მჯდომსა მლოცველსა ბერსა,
ჯერ ვერ გაეგო ეს უფლის წყევლა...

როცა დაბრუნდა გონებით ციდან
და დაინახა საჩეხი კლდიდან,
აუღელვებლად გახედა, დინჯად,
მოსვლის მიზეზი დაჰკითხა მშვიდად...


*  *  *

ჯალათმა ჩუმი ხმით მოახსენა:

- მამაო ვკვდები, სიკვდილის წინა,
მსურს აღსარება ღვთის წესით გითხრა,
გახსოვდეს ოდეს მეც ვიყავ წმინდა,
ჩემი ცოდვები შემინდო მინდა...

აწ მოგახსენე ანგელოზ ვიყავ,
ცასა ვგალობდი სიკეთის ნიშნად,
მაგრამ ცბიერი ბუნება მღრღნიდა,
ბოროტებისკენ სწრაფვას მიწვდიდა...

ერთ დაწყევლილ დღეს შევცოდე მეტად,
გავტოლებოდი ვინდომე ღმერთსა,
უფლისგან მწარე სასჯელი შემხვდა,
და ასე გავჩნდი ”სიკვდილი” ქვეყნად...

იმ დღიდან ხალხმა დაიწყო მტრობა,
გადაავიწყდათ ძველი ერთობა,
ერთურთის ნათქვამს დაუწყეს გმობა,
ცუდის კეთების იწვრთეს ხელობა...

ჩემი სახელით სჩადიან აუგს,
მერე მე მთხოვენ ყველაფრის პასუხს,
სიკეთის კედლებს აცლიან აგურს,
მე მარეცხავენ თავიანთ ნამუსს...

სწორედ ამიტომ ავიღე ხელი,
მტარვალი გავხდი, მკვლელების მკვლელი,
სამოთხის კარის ერთგული მცველი,
გთხოვთ მომიტევეთ ცოდვები ჩემი...

მაგრამ ვიღაცამ უნდა გაბედოს,
ეს დაწყევლილი საქმე აკეთოს,
კაცთმოყვარება გულში ჩაჭედოს,
ბოროტი სული კუპრში ჩაკეტოს...


*  *  *

მას შემდეგ რაც ეს გაიგო ბერმა,
გაფითრებულმა შეხედა მკვლელსა,
ყვავმა მოასწრო ცაში აფრენა,
ნახა ღვთისკაცის მრისხანე მზერა...

- უფლის რა გითხრა?! მე გაპატიებ,
თუკი შენ გულით მოინანიებ,
მაგრამ საყდრიდან შემდეგ გაგიშვებ,
როს უპასუხებ ერთ კითხვას მყისვე...

ცოდვილ ჯალათს და ურწმუნო ბეჩავს
გინდა სამოთხის კარის გაღება...
უფალ იესოს მონას და მხევალს,
ვინ მოგცა სხვისი განკითხვის ნება?


*  *  *

როცა ისმინა მან ეს სიტყვები,
სულში ლახვარი ჩაესო მჭრელი,
ვერ უპასუხა და გამეტებით,
გული გაუპო მამაოს ცელით...

და რომ დაბრუნდა აგონიიდან,
დახედა თავის ხელებს სისხლიანს,
ბერის სიტყვები ჩაესმა წმინდა:
”მე მოგიტევებ, თუ გულით გინდა...”

მიხვდა რომ კვლავაც შესცოდა უფალს,
თავი დახარა და გაიძურწა,
იმ ღამით ჰგავდა მიდამო ტურფას,
სატრფო დაკარგულს, მწუხარედ მჭმუნავს...

უფლის ანგელოზთ ერთი ემატა,
ერთხმად გალობდნენ მოწმენდილ ცასა,
გალობა მათი წმინდა ეკლადა
ბოროტ დემონებს შავ გულს უკლავდა...

იმ დღიდან დღემდე სანთელი ტაძრად
ანთია იმის აღსანიშნავად,
რომ ბოროტებით ბოროტებასა,
ვერ დაამარცხებს ვერცერთი ძალა...