დასანანია, ბედნიერებას, თუ ბედნიერი ვერ ეგებები
და შენ, ცოცხალი... მაგ შენს სიცოცხლეს, სიცოცხლეშივე ვერ ეფერები.
მზეს ახედე და დატკბი, თორემ დაგასწრებენ!
სხვა შეხედავს და მოგპარავს... მზეს უყვარს, როცა აფასებენ!..
ცრემლი შეიშრე მოკვდავო, ცრემლი შეიშრე...
გული ღიმილით, სიკეთითა და გრძნობით შეივსე...
თუ გაიღიმებ, მაგ შენს ღიმილში შეგიყვარებენ,
ნუ გგონია, რომ ცრემლის ღვრით, ტანჯვით,- შეგიბრალებენ!..
ის დააფასე, რომ სუნთქავ, ფეთქავ, ადამიანო!..
რატომ არ გინდა, არსებობა რომ აღიარო?!