დღეს უნდა შენთვის ჩამოვაქციო ერთიდან ცხრამდე
ღრუბლად შეყრილი,გამზადებული სატირლად ცა და
მერე დავურთო წვიმად შენს თვალებს,რომ აღარ დაცხრე
თორემ ამოშრნენ და მერამდენედ ტირილი ცადე.
მე ღმერთი თითქოს თიხა–მიწისგან ახლიდან მძერწავს,
როცა ღიმილით ნახევარმთვარეს ტანზე ეკრობი,
მოიშორებენ მაღლა ღრუბლები ობისფერ ზეწარს
და სათითაოდ ახლად მიგრძნობენ მალა–ნეკნები.
მინდა,რომ მხოლოდ და გამუდმებით შენი ხმით ვწერდე,
ჩემს ლექსებშივე გავისისხლხორცო ევთანაზია,
რომ შევკრა ცაში ყველა რითმისგან ურღვევი წრედი
და გავხდე შენი უბიწო გრძნობის თანაზიარი.
შენ დაიმორცხვებ,როცა სხეულზე შემოგეკვრება
ქარს აყოლილი და მოშრიალე წითელი კაბა,
მახსოვს,წვივები რომ დაგიკაწრეს მაყვლის ეკლებმა,
ნიავმა შენი ნატერფალები შორს გადაკარგა.
მოგონებები შემაჭკნებიან უგონოდ ხელში,
როგორც გვირილის ვერნაჩუქარი თაიგულები.
(ცები დაიქცნენ და თვალებიდან წვიმაა,თქეში)
მე კი მეგონა რომ ჩემს გულს შენთვის დაიგულებდი.
(ჟანგბადი,სუნთქვით გამოხშირული და ტყე მეჩხერი)
უკან ვიტოვებ ჯერ არ განვლილ გზას,ღორღიანს,ქვიანს,
მე–ამ ცხოვრების ბინძურ ხახაში ფხად გაჩხერილი,
ყველა პროტესტი და სატკივარი დღეს ერთად მქვია.




                                                                              17.07.2010