ჩემი სხეული შენს თითებს გრძნობდა
ხელზე მოტკაცუნე სევდის იალქანით...
ბაღი და სიჩუმე იმას ვერ ამბობდა,
რაც ალუბლების ცქერით გამაცანი.
სიტყვა მიხუტებდა სევდის დაღმართებზე...
შენი ფართო კოცნა ჰაერს მოენატრა.
სიყვარულის სუნი გაშლილ კულულებზე
მხრების სინაზეს და გრძნობას მიემატა.
კოცნა არ მინდოდა, მხოლოდ შენით ტრფობა
და სისველის გრძნობა შეშლილ ხელისგულზე...
მე ხომ სიახლოვეც შენი დამათრობდა
სულ რომ არ მოგიყვე უღვთო სიყვარულზე?!
ერთი ჩახუტება ტალღის მთის ფერდობზე
უხმოდ ჩაახშობდა ბინძურ ემოციებს.
როგორ ძლიერ მინდა, ისევ გენდობოდე
და არ მიტარებდე სულის გენოციდებს.