ვიწყებ თავიდან :
სულ პირველად მოვიდა შიში,
იმის რომ შენით დავიწყებდი ცხოვრების აღქმას,
მერე კი იყო ფორიაქი დამწყვდეულ სულის,
მერე კი იყო გადაფრენა სულის და დარჩა
ასე ჰაერში ყველაფერი, როცა ქალაქი,
სადაც მე და შენ გავიზარდეთ სადღაც წავიდა,
ვიყავით ორნი, არავისთან გვქონდა შეხება
"ჩამოდი დროზე"- გეძახოდი ხოლმე დაბლიდან.
მერე უბრალოდ სიცივისგან გაყინულ ხელებს
ვუთბობდით ორთქლით ერთმანეთს და ჩვენც არ გვჯეროდა,
რომ ფანჯრების იქით იყო წვიმა, იყო სიცივე
ჩვენ კი ვიწექით იატაკზე ,გარეთ ბნელოდა.
მერე ჩვენს შორის დაზამთრდა და თოვა დაიწყო,
და თოვლის კაცის აშენება იწყებს ბავშვებმა.
და ჩემმა სულმაც აქამდე რომ ცაში დაქროდა,
გაიღიმა და სველ მიწაზე სცადა დაშვება.
და გადიოდნენ დღეები და მერე თვეებიც
გადავიღალე, ვინც გზად შემხვდა ყველას ვეომე.
რომ ვერაფერი ვერ გავაწყე მერე შენს გულთან
ასე უბრალოდ გაგიკეთე ტვინში remove.