იქნებ, აღარც გახსოვს
თუ როგორ აქსოვ-
დი სიზმრებს ცხადში.
დღე იყო დიდი,
ღამეზე დიდი...
მე კი ჩემს ლექსებს
კოცნებში ვცვლიდი.
ლექსებმა გამცეს,
კოცნამ გამცა.
შენ კი - გამცვა-
ლე. ოცდაათ ვერცხლზე,
ან უკეთეს ლექსზე
მაინც გაგეცვალე.
შენც კარგად იცი, ცვალე-
ბადია ფიქრი.
ფიქრი მდორეა,
მტკვარივით მდორე.
მე აღარც მაქსოვს,
როგორ აქსოვ-
ე ჩემს ლექსებს „დო-რე-
დო“ დრო ხომ მდორეა,
მტკვარივით მდორე.