„გონება სასტიკია, გული სჯობს გონებას“
(გოეთე)

ცარიელ ქუჩაზე, სადაც მგლები დათარეშობდნენ
დეკემბრის აქეთ, ყინვა აჭერდა მინუს-ზღვა დოზით
მომართული და მახსოვს ქვის ტერფზე დამშრალ შენობებს
ქალაქი იხდიდა (ვალდებულის სახით) - ორ გროშში.

მაშინ წამოვედით გემით და „Цель“-ის კაპიტანი
იდგა უძრავად და მაკრატლის როლი ხვდა უთუოდ!
ყინულის ნატეხებს, ღრღნიდა და - მარილწყალს ატანდა
გემბანზე - მგზავრების მიმიკას... (შტორმად, რომ მოთოვა) -

გაცხარებით... ყველა ქალი და ყველა დედა მხოლოდ
ჩვილებზე შეხვეული სამფა ძაფივით - ერთმანეთს
ჰგავდა... და ტუჩთან შემხმარ მარილებს უღებდა ალღოს
კაცების ექო: მიწა ჩანს! - მიწა კი გვაბითურებს -

გაგვაბითურა გუმანმაც და იყო ზღვა შილიფი
რომელიც ეხურა ბავშვებს და ქალებს და კნაოდა
კატივით სითბო სხეულზე.... და სხვა გვამების შიმშილი
დაეცა ტალღებად... წამება-დღეებმა, რომ ქსოვა.

არ მახსოვს, საიდან-სადამდე ვიდექით გემბანზე -
და მახსოვს ჩამოსულს ცას, რომ სულ ეძინა საღათას
ძილით და სულ უცხო ქალაქში დავსახლდით... ბაზარში
ვსუნთქავდით. შემდეგ კი - საკუთარი თავი მოხარშეს

ძაღლებმა... და მაშინ პირველად ჩავჭიდე სინათლეს
ორივე მაჯა და მალევე გავუშვი... თვითონვე გამწირა
და როგორც გული სჯობს გონებას... გულითვე გავავლე
ნარეცხი ბაცილა და ახლა უბრალოდ ვარ მწირი -

ვალდებულ ქალაქში.