შენ მე მაჩუქე სახლი, არცთუ დიდი სამყარო,
ფარდები შენი კაბისფერი წითელი ნაჭრით
შეკერე, ჭაღი მწვანე იყო, მწვანე დატოვე,
ისევე, როგორც შენ, ერთგული, ძლიერი დარჩი.
დამიდგი სკამი, ხის ჩარჩოთი შეკრულ მინასთან,
ხედი - სხვა ყველა მომავალი ქუჩით ამ სახლთან,
რათა გელოდო, შენ ამ ლოდინს ვიცი მიფასებ,
და ამ ლოდინში ათას გეგმას, მიზანს დავსახავ.

ადრე კი


ჩემი ოთახის ჩამოშლილ კედელს,
წითელ აგურებს ბათქაშით, ცოცხით,
კარადებს, სარკეს, რომ გადავხედე,
სათამაშოებს წავაწყდი, შემრცხვა.
წიგნებს, ქაღალდებს, რვეულებს, კალამს,
წვიმაგაჟონილ ჭერს და სისველეს,
ჩემი ოთახი არაფერს მალავს,
და აქ ფიქრები თავს არ იჩენენ.
შარვალი, სკამზე ერთი-ორ პერანგს
ნახავ. ეს იყო სულ ჩემი სახლი.

და ახლა შენი სამყაროც მე მაქვს
და ახლა უფრო მდიდარი გავხდი.