დღეს,რომ გავიღვიძე ბეღურა ვიყავი.
პატარა ფრთების ჩქარი მოძრაობით ავფრინდი ელექტრო გაყვანილობის მავთულებზე და უცოდველი თვალებით შევყევი ხალხის თვალიერებას.
შენ მაშინ კეთილი მოხუცის აივანზე საგანგებოდ დაყრილი პურის ნამცეცები იყავი და მეც გემრიელად შეგექეცი.

ქუჩაში მტვერი ცეკვავდა.
ხეები თამამად ამზეურებდნენ შიშველ სხეულებს.
მაღლა,სივრცეში აღმართული შენობები უფლის სარკმლიდან გადმოფრქვეული ჟანგბადით დღეგრძელობდნენ.
ვიღაც სამოთხის კართან ითხოვდა მოწყალებას.


ამინდს დაეტყო თებერვალი,ამინდს დაეტყო უშენობა.
წვიმდა დედამიწა,ფრთები დამისველა.