შენ ხარ ტუზი და გდიხარ დასტაში,
შენებრ აწყვია ოცდათხუტმეტი,
ვერ ხვდები როგორ მოდის აზარტი,
მაგიდის ცენტრში დიდი კუშებით.

ამოგიყენეს მეწყვილედ ვაჟი,
ბლეფზე მიდიხარ, ყველაფერს კარგავ,
ვისკის გრადუსით უკუგდე ფაქტი:
-ვინც ღრმად ამოთხრის, ღრმად უწევს ვარდნა.

და აი როცა ბეწვზე ჰკიდია,
მთელი სიცოცხლის შრომით ნაშოვნი,
შენმა მეტოქემ უმალ იყვირა,
-ფოლდი, გნებდები, ახლა ჩამოდი.

ჯერ ვაჟი გახსნა, წამით გაჩერდა,
და მერე ტუზი გადაგაბრუნა,
დამცინავ სახით წინ მჯდომს გახედა,
თავისი ბლეფი გაგახმაურა.

უმალ სასხლეტებს ხელი გამოჰკრეს,
"მოკლეს!" წამოცდა ვიღაცას ჩუმად.
და მაგიდაზე დარჩა მარტოდენ
კარტი, ფული და ორიოდ ლულა.

ქარის მოტანილს ქარი წაიღებს,
თან შეიძლება ხელს გააყოლოს,
რაც ღმერთმა მოგცა, ან შენ აიღე,
ამ ცხოვრებაში, თუნდ უკანონოდ.

P.S. ეს ლექსი ვიცი ბევრს არ მოეწონება... თხოვნა იქნება, ცოტა სხვა კუთხით შეხედეთ...