აქ ყოველთვის სიმშვიდეა.სამარისებური სიჩუმე.დიდი ხანია არ მოვსულვარ.რამხელა მტვერი დაგდებია...სულ დაუფარიხარ. ეჰ,ჩემო უზრუნველო ბავშვობავ.ხშირად გიგონებ სინანულით.მენატრები,თან ვბრაზდები,წახვედი და შენს მაგივრად ორგულობა და ღალატი დამიტოვე.ახლა სულის შებერვით მოგაცილებ სევდის მტვერს.
ამ ადგილას პირველი შენ დაბინავდი,მერე მე თვითონ შევინახე აქვე,შენს გვერდით ის ღალატი, რომელმაც სული დამიტკეპნა.ხედავ? მის მხარეს არც ვიხედები,ეშმაკსაც წაუღია იყოს და ერქვას “უპატრონო”-მისგან დატოვებული ტკივილები ამოზრდილა მისსავე გულზე.არც შევეხები,თავისით გადახმებიან.სიცოცხლე ლამის შემაძულეს,მახსოვს.მერე სიძულვილი შემძულდა და ისიც ბავშვობის გზას გავუყენე.

    უყურადღებობით როგორ ჩაზნექილა.ასე იცის დიდი ხნის წინ ამოვსებულმა ორმომ,გული არ მწყდება-ტყუილი განისვენებს.კიდევ კარგი,დროზე შევამჩნიე,სანამ ტვინამდე ააღწევდა მისი ავთვისებიანი საცეცები.
მიკვირს,აღარც მახსენდება,არაფერი დამკლებია მისი ჩემგან წასვლით.

  ……შენ კი, როგორ გელოლიავე,გელამუნე,სხვა არაფერი მახსოვდა,მხოლოდ შენ.დაგკანკალებდი,საფიცრად გაგიხადე,შენს ჭკუაზე მატარებდი რამდენი ხანი.თუმცა მსიამოვნებდა ეს მორჩილება, რამდენჯერ მონატრების გამო იძულებული გამხადე მეტირა,მაინც უშენოდ არ მიღირდა ცხოვრება.ნუ გაგიკვირდება-გული გამიცივდა და შეგელიე.
    ყველაფერს დასასრული აქვს.აქ გტოვებ.აღარც გავიხსენებ შენს არსებობას-გარდამეცვალე.
    ამ სანთლის ჩაწვასაც დაველოდები,გაგიღიმებ წასვლისას სიყვარულო!

კიდევ ერთი ბორცვი შეემატა ჩემი გულის სასაფლაოს...