(ტოტებიდან ჩამოვარდნილი თოვლის ნაღმები ფეხებთან მიფეთქდებიან....
                                                                                                                                        დაჩი ჩალაძე.)

აფეთქდა ფეხებთან თოვლი და..
(რომელიც ტოტიდან ცვიოდა,)
თურმე გაზაფხული მოვიდა,
თურმე სულში აღარ ციოდა,
თურმე ახმაურდა ღელე და
ხეს წყალი ჩაუდგა ძარღვებში,
ზვავი გორავს დათვის ბელივით,
ზეცაზე ღრუბელი ვარღვიე
ლექსით და მუზით და ოცნებით,
შორს დარჩა სევდა და დარდები
და შენი თვალების კოცონი
მწვავს და ეგ ღიმილი ვარდია
ახლა ბაგეზე რომ ფეთქდება,
ფეთქავენ ვარდისფერი კერტები,
მკერდი გაქვს თოვლივით ფითქინა,
და მე მთვარესავით კენტი ვარ,
ვაბოლებ ფიქრების უღრანებს,
ნისლები ამოსდით ხეობებს,
და სულში მეზრდება მუხნარი,
და ჩემი სიო ხარ დღეიდან,
ან თუნდაც ნიავ(ი)წანწალა,
ყვავის გაზაფხული კვირტებად,
მზე გიწნავს ოქროთი ნაწნავებს,
ფეთქავენ ვარდისფერი კერტები,
ძარღვებში ელექტრონი დამივლის
და შენში იმპულსებად ვიშლები,
შენამდე არეულად მივლია,
თრთის შენი წამწამები მშიშარა,
გიფეთქავს მარტი და აპრილი
მაჯაზე,გულში ძგერს მაისი,
სული მწვერვალამდე აფრინდა,
და გიკრეფს ლურჯ ედელვაისებს.
                              დ.მ.2011წ.