წარმატებები!

6. ლურსმანა მიუხედავად იმისა, რომ 0 არ იწერება, მაინც წერს.


სასტიკად ვერ ვიტან მამაკაცის დაცვას და მის წინ ხტომას ,მაგრამ...
მომიტევოს ავტორმა და კომენტარის ადრესატმა....
ოთარ როდის აქეთ გახდა ლაშა ლ უ რ ს მ ა ნ ა???
იქნებ გეყოს ეს აგდებული ტონი....
მედეა მოლოდინი. 2011-03-11 21:32:15


კარგი რა მედეა, მე კეთილად გავიხუმრე, შენ ყველაფერს სერიოზულად როგორ იღებ, ხომ იცი რომ ცინიკოსი არ ვარ. ხანდახან მეც მეძახიან ''ოთარას'', მაგრამ კი არ მწყინს, ლაშა ჩემი ძმაა, ჯიგარია და ჩვენში ეგეთები მოსულა, ვიცი რომ არ ეწყინება. ;)
შენ კიდე ძალიან გთხოვ კუდში ნუ დამსდევ კომენტარების წერისას, არაფერს არ ვაკეთებ ისეთს, რომ გამოპასუხება ღირდეს. ამაზე უარესი კომენტარები გაკეთებულა აქ და იმისთვის არ მიგიქცევია ყურადღება.;););):))))))))))

+1

მადლობთ!:)

შეიძლება სუსტი ლექსია, მაგრამ მე მაინც მომეწონა. :) კეთილი განწყობა დამიტოვა :) +

სამწუხაროდ ჩემდა, არ მომეწონა :)

მოსასუქებელია ეს ლექსი :D

მიკროავტობუსი

ის სახლი, სადაც მე ვბრუნდები, კედლებად მაკრავს,
დგას მაგიდებად, გაზაფხულად, სიჩუმედ, სუსხად,
მასში იმდენი დილა გაჩნდა და ღამე გაქრა,
რომ ვზივარ შენთან და ერთმანეთს სისხლივით ვუსხამთ

სიჩუმეს, უფრო ბინდისფერი ქალაქი ფანჯრებს
ფხაჭნის ფანჯრებით, რეკლამებით, ხეებით, ხალხით,
ჰალოგენებით, გაშმაგებით, მოდის და ფხაჭნის
ფანჯრებს ჩვენს ირგვლივ და პაუზა, არაფრად არ ღირს

ეს გაშმაგება, სულ სხვა არის, შენ რომ ბრუნდები,
ის სახლი, ღამე, ჩაიდნები, სხვები და სხვები,
ჩვენ არ გვჭირდება ამ ამბების სიღრმე და გრუნტი,
ვირჩევთ სიჩუმეს და უბრალოდ, გვერდიგვერდ ვსხდებით

ჟამიდან ჟამზე, ვამუღამებთ მანძილებს ფაქტებს
შორის - ძალიან ახლობლები და მისხის მისხნი
და ვცეკვავთ გზასთან და გზა სადმე გზაზე თუ გვაგდებს,
იცი, რომ გიხსნი და თვალებით თავიდან მიხსნი

არაფერს, ძარღვებს სიჩუმისთვის, კოსმიურ ვერდიქტს,
რომ სხვა ხარ და ამ ორბიტაზე ამაოდ გეძებ,
ეს ცხოვრებაა, მე მომწონს, რომ ვცხოვრობ შენს გვერდით,
ეს თამაშია, ვერ დავარღვევ თამაშის წესებს,

ეს საზღვარია, მაპატიე, მე ჩასვლა მიწევს,
მაგ თვალებს ხვალაც მომანათებ, ქამელეონებს,
ხოლო მანამდე ჩემს თვალებში შენს თვალებს ვიწერ
და ვამეორებ, ვამეორებ და ვიმეორებ,

რომ ვრჩებით სხვებად და ჩვენს ირგვლივ რჩებიან სხვები,
განუკითხავად ახლობლები და მისხის მისხნი
და ვეღარ ვხვდებით, როცა დილით ხელახლა ვხვდებით,
ერთმანეთს როდის გადავუსხით სიჩუმე - სისხლი

და ღვინოსავით, ან წყალივით, ხელახლა ვუსხამთ,
ის სახლი, სადაც მე დავბრუნდი, კედლებად მაკრავს,
დგას მაგიდებად, გაზაფხულად, სიჩუმედ, სუსხად,
მასში იმდენი დილა გაჩნდა და ღამე გაქრა.


რეზო

წარმატებები :)

ზოგჯერ წერა სჯობსო არწერასა, ზოგჯერ წერითაც დაშავდებიო...

ლურსმანა მიუხედავად იმისა, რომ 0 არ იწერება, მაინც წერს.


სასტიკად ვერ ვიტან მამაკაცის დაცვას და მის წინ ხტომას ,მაგრამ...
მომიტევოს ავტორმა და კომენტარის ადრესატმა....
ოთარ როდის აქეთ გახდა ლაშა ლ უ რ ს მ ა ნ ა???
იქნებ გეყოს ეს აგდებული ტონი....

გისურვებთ სიზმრის ლამზად ახდენას!

ლურსმანა მიუხედავად იმისა, რომ 0 არ იწერება, მაინც წერს. :))


წარმატებები შენ ანნა მარია,;) ზოგ-ზოგიერთებს ყურადღება არ მიაქციო, რაც შეიძლება ბევრი წერე და უფრო დაიხვეწები. ;)

:)

0

ასეა, მაგრამ უნდა ღირდეს ძიებად:)