და აქ და ახლა, და აქ და ახლა
და დოდესკადენ, და დოდესკადენ
ჩემი სული, რომ აღარასდროს აღარსად მახლავს
და ანტაქტიდის ყინულების ზოლიც, რომ დადნენ
და დოდესკადენ და დოდესკადენ.

ჩემი ფილტვები დედამიწას ჰაერს არ პარავს,
ვგუდავ გონებას უჰაერო იმპულსის სროლოთ,
თვალები გვანან გამოუცნობ ფერმკრთალ საფარას
და დამტრიალებს ცაზე ყველგან ძერა და ქორი.

სველდება სახე, დედამიწას ოფლი აქვს შუბლის,
წყნარი ამიდნი ყირამალა ცაზე კიდია,
ლექსი ხმალია პოეტის და რაინდის შუბი
მეც ბრძოლის ჟინმა კიდევ, ერთხელ, შემომიტია.

და მახსენდება არ შემდგარი საღამო რითმის
გეტყოდით მაგრამ შორი არის ზეციდან თითქოს,
ლექსი რომელიც დასაწყისის დასასრულს ითქმის
და პოეზიაც ჟინაშლილი ლექსებით გიხმობთ.

მერე. კი  ისევ, აქ და ახლა და აქ და ახლა,
მერე მთავრდება ისევ ისე და დოდესკადენ
მეც ვყრი არშემდგარ დუელისთვის აღებულ ფარხმალს
და ვხედავ სიკვდილს ყველაფრისთვის დრო , რომ ცრემლს ადენს.

და მომავლიდან დაიწყება ახალი ერა,
ნამტვრევი შუშაც გამთელდება ჩვენივე ლექსით,
რაც შეგიძლია, მომავალო, წერე და წერე
მე კი, ნაგლეჯი რვეულიდან მეტი არ მესმის.