ვაიმეეეეეე:(

თბილა. :)

მარიკომ რაც გამოარჩია - მეც იმავეს ვამბობ, თუმც, პატივცემულო, ბილი, ეს მაინც არ არის პროზა :)

წარმატებები.

სარკეში ვიყურები, ის მე არ მირეკლავს, ---- ეს კაი სიტყვებია :)

5

საერთოდ სარკე ძალიან მიყვარს, თუნდაც იმიტომ, რომ ბერნარმა აღწერა საოცრად:
“სხვა ადამიანი მზერაში ჩვენ პირველ რიგში ვეძებთ საკუთარ ანარეკლს.
პირველად ეს არის მშობლების მზერა.
მერე მზერა მეგობრებისა.
მერე ჩვენ მივემგზავრებით ერთადერთის, სარკე–ორიენტირის საძებნელად. ეს ნიშნავს სიყვარულის საძიებლად გამგზავრებას, თუმცა, უფრო ზუსტად კი – საკუთარი პიროვნების ძიებას. “ერთი ნახვით შეყვარება” ხშირად ნიშნავს იმას, რომ უბრალოდ კარგ სარკეს მივაგენით, რომელიც გვიბრუნებს ჩვენივე ანარეკლის საუკეთესო ვერსიას და ვცდილობთ გვიყვარდეს ერთმანეთი და ერთმანეთის საუკეთესო თვისებები. ჯადოსნური მომენტია: როცა ორი, ერთმანეთის პარალელური სარკე ერთმანეთს უგზავნის სასიამოვნო ანარეკლებს. მოკლედ, საკმარისია ორი სარკე დავდგათ ერთმანეთის პირდაპირ იმისათვის, რათა დავრწმუნდეთ, რომ ისინი ერთმანეთს აირეკლავენ აბსოლიტურ უსასრულობამდე. აქედან გამომდინარე “კარგი სარკე” გვამრავალფეროვანებს და გვიხსნის უსასრულო ჰორიზონტებს. ღმერთმანი, რამხელა სიძლიერისა და მარადიულობის შეგრძნებაა!
მაგრამ ეს ორი სარკე არ დგას ერთ ადგილზე, ისინი მოძრაობენ! ორივე შეყვარებული იზრდება, იზრდება მათი შეგნება, ნათლდებიან.
ორივე იდგა ერთმანეთის პირდაპირ დასაწყისში, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ ვითარდებოდნენ ერთმანეთის პარალელურად, ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ისინი მოძრაობდნენ ერთნაირი სიჩქარით და ერთი მიმართულებით. ასევე ისინი მუდმივად არ ეძებენ საკუთარი თავის იდენტურ ანარეკლსა და გამოსახულებას. და დგება გაწყვეტის მომენტი, მომენტი, როცა მეორე სარკე აღარ დგას თქვენს წინ და ეს არა მხოლოდ სიყვარულის დასასრულია, არამედ საკუთარი გამოსახულების დაკარგვაც. ადამიანი უკვე ვეღარ პოულობს საკუთარ თავს სხვა ადამიანის მზერაში, მეტიც! მან აღარ იცის თუ ვინ არის ის...” ედმონდ უელსი, “ენციკლოპედია პირობითი და აბსოლიტური ცოდნის თეორიისა”, მეხუთე ტომი” © ბერნარ ვერბერი; თარგმანი ს.კენჭიაშვილის :)
ჰო რავიცი, მომინდა ახლა აქ ამის დადება, ჰოდა იდოს..

ორიგინალურია. :)
"მარკეტინგული" :D ტიპის.

+2