შაბათი იყო...
    ახლობელთან უნდა ავსულიყავი მანქანით. საცობისგან თავის დასაღწევად სასაფლაოს გზით გადავჭერი, მაგრამ ოღრო-ჩოღრო ნიადაგზე უფრო გაძნელდა საქმე… ვეღარაფრით დავძარი და...
(რამდენიმე ცდის შემდეგ ვიფიქრე: სასაფლაოზე მომუშავე ბრიგადას ვთხოვ დახმარებას, ეგებ მიწოლით დავქოქოთ-მეთქი.)
    ჭიშკარში შესულს ხედვა მარმარილოთი მოპირკეთებული საფლავისკენ გამექცა, სადაც რამდენიმე მამაკაცი ჩამუხლულიყო. ერთ-ერთი თარაზოს ატრიალებდა ხელში და ხმამაღლა ბჭობდა: „აპალოვკა“ ჩავასხით, ძვირფასი ქვით შევკაზმეთ... ბიუსტიღა დაგვრჩა..წლისთავამდე როგორ ვერ ვისესხებთ ფულს ვინმესგან?!.. სანამ ბოლომდე არ მოვრჩებით ვერ მოვისვენებ... ლაზათი უნდა დავატანოთ! თორე - შეგვაფურთხებს ხალხი.
    მის მეზობლად საფლავი გრაგნილი მავთულით იყო შემორაგული, შავ მიწაზე ერთადერთი ხის ჯვარი იწვა - დაცრემლილი...
ამ საფლავზე უფრო მეტი იკითხებოდა...
„ან მომეჩვენა... ვინ იცის?!..“