„ღმერთის ვარ პირველყოვლისა...
      მიწავ! - რა უნდა მანანო?!“


სასაფლაოზე კუბოს ბელტებს ისე აყრიდნენ,
რომ შორიახლოს ცოფიანმა პირი დამუწა…
მყიფევ დაინდე... შე-არჩინე სიღრმეში რიდე -
იმ გაქვავებულს - სხეულზე, რომ უღვივებ მიწას...

და გულის მხარეს... პირწმინდად, რომ იერს მოათლი
ისევ შენ გაწერს მოწყალებას... (აცოცხლო მიწავ...)
ხორცი, რომელიც ზეციერთან არის შეზრდილი...
სული კი, როგორც დამატება სიწმინდეს მიჯნავს -

სხეულიდან და ახლა ნანობ ღირსების შიგნით...
ძველი ფირები, რაც გაქარდა ყიდა ვაჭარმა!
მიწამ ჰო! უნდა დაგაოსოს, როდესაც გრაგნი
სამფა მავთულს, რომ საკუთარი ხორხი გადაჭრა.

და მერე მასვე უერთგულო, როგორ დაგიცავს...
ქვიშა... ნაცარი... ფერფლი... მტვერი - ეცემა ფეხრთით...
შენს სახლს კი გვალვა გამოუშრობს სამკუთხა ფიცარს -
ჰოდა! -  მიწაა შენი ღმერთი... მშიერი ღმერთი.

რომელიც გჭამს და ვარაუდებს ნუღარ დათესავ
არ იუარო, რომ გჯეროდა მიწის! განა-რა
თუ კი შე(ს)ჩივლებ, გამოუტყდე ვინმე - ნათესავს,
რომ ღმერთის ხარ და ხორცმა ისე მკაცრად განანა -

სული...
რომ ფსკერზე დაფარფატებს...
ღმერთი აღარ ჩანს.