მე იმ კოლხ ასულს დავემგვანე უეცრად ვიცი...
ოქროს საწმისი რომ დაუთომო ერთხელ ჯალათ კაცს
ყბადაღებულნი დგემდე იმას ლაპარაკობენ,
მედეამ თურმე უღალატა ერს და სამართალს...
წამით არავინ ჩაფიქრდება ალბად იმაზე,
რომ ეს საწმისი არა ღირდა გულთან არაფრად.
თუმცა ის გული ახლა ვიღას აინტერესებს,
დამარცხებული,გატანჯული კვენსის სადღაცას...
მე იმ კოლხ ასულს დავემგავენ ვიცი უეცრად,
შენს ერთ მზერაში დავინახე მთელი სამყარო,
ის გამე იყო თეთრი ღამე პირველად თეთრი,
როგორ მინდოდა,რომ მეკივლა ჩემო ჯალათო...
მერე წვიამაში დავდიოდი კარგახანს მარტო
ქარი და წვიმა თან ირთავდა ცრემლებს შეუშრობს
გიჟია ლაბად მომესმოდა ერთხანს სიტყვები,
მე კი ვნატრობდი გავმქრალიყავ სადღაც უსახოდ...
იცი თვალებში სევდა მიდგას მიტომ გარიდებ,
მაგრამ ამ თვალებს მაშინ ავსებს ცრემლთა მდინარე,
გვერდს, რომ ავუვლი მე იმ ადგილს სადაც პირველად,
შენს წინ ვიდქი დავიწყებას რომ დავეზალე...
მაგრამ ამ სხეულს მაშინ უვლის ის ჟრუანტელი,
ასე საამოდ რომ იღვრება ზარღვებში ყელგან,
როცა დავხუჭავ მე ამ თვალებს და გავიხსენებ
იმ საოცარ წამს ჩვენი სუნთქვა ერთმანეთს შეხვდა...
და ამ ფილტვებში დღესაც არის შენი ჰაერი...
მე ის მაცოცხლებს მაკავშირებს ათასწლეულებს,
ჩემს ბაგეს ისევ შერჩენია სურნელი შენი,
გზად კოლხი ქალის სისხლნარევი ხმა მიგალობებს...