ჩვენ ვწევართ ერთად,
მე გეხუტები და გულში ვიკრავ შენს გულს.
სულ რაღაც, მხოლოდ,
სამი დღეა არ შეგხებივარ და მგონია რომ,
სამჯერ სამასმა განვლო უშენოდ.
როგორ მინდა რომ, იგივეს გრზნობდე და
მითხრა ჩუმად, უენოდ.
შენ ალბათ საერთოდ არ მოგენატრე,
ისევ ჩვეულად დუმხარ,
არადა როგორ მინდა რომ, მეჩურჩულო.
შენ ხომ  ჩემი ყველა საიდუმლო იცი,
(მეც ვიცი შენზე რაღაცეები).
გახსოოვს, როგორ ვუძლებდით ზამთარს და
როგორ ვათბობდით ერთმანეთს,
უგრძნობობისგან გასამარებულ სივრცეში.
რატომ გაქვს ასეთი ცივი ხელები?
(მსიამოვნებს)
უკვე დაგვცხა და
წელამდე გადავიძრობთ საბანს.
შენ ხომ იცი, ისე კარგად,
როგორც შენთან,
არსად არ ვარ.
(შენთვის მგონი ესეც არაფერია)
მე კი უძილობა ლოგინს მაკრავს,
ლოგინთან საუბარი,
მხოლოდ უძილობას ახლავს.