მე მერამდენედ ამიღია ხელში კალამი
პოეტს სათქმელი არასოდეს არ ეწურება
თუ ჩემს ნაწერებს შთაგოებით არვინ გადაშლის
მაშინ ჩემს სახელს მწავანე ხავსი მოეკიდება...
მე ისიც ვიცი არ იქმნება ჩემგან შედევრი,
მაგრამ რა ვუყო ამოხეთქილ სიტყვებს გულიდან,
თუ ჩემს ნაწერებს აღარავინ აღარ გადაშლის
მაშინ ჩემს სულსაც მწვანე ხავსი მოეკიდება...
და თუ ოდესმე გავხუნდები კვლავ დამიძახე,
მაშინ მივხვდები მოახლოვდა სადღაც სიბერე,
დავმალავ სახეს ყველა სარკეს ნამსხვრევად ვაქცევ,
და ჩემს ცხოვრებას სიამრტოვე აეკიდება....
მარტო დარჩენილს უშენობა არ შემაწუხებს,
მარტოობაში გაცილებით ახლოს იქნები,
ბოლოს ორივე მიმაცილებთ სამარის კართან
და ჩემს საფლავთან შავს სამოსში ორნი იდგებით...