მიიზლაზნება დღე მტვრიან გზაზე,
და იგისავით დიდი დაძინების ხახაში ეშვება.
და აი ღამეც, გამობრდღვნილი ვეფხვივით უსუსური აგდია კლდის თავზე,
და აღარაფერი ეშველება.
აწივლდებიან საათის ისრები
ახალი დღის დაბადებას რომ მოგვისამძიმრებენ,
რომ ამ დღესაც იგისავით არ უწერია გადარჩენა,
და დედამიწის ეკლიან გზებზე დიდხანს დარჩენა.
აი ეს დღეც, მამაცი და განაჩენის ჯიბრზე შემდგარი,
მოძმეთა მსგავსათ თავს სიკვლილამდე ორი წუთით ადრე იგმირავს
და შავ სუდარაში ახვევს მკვდარ გმირს ცივი და გაყინული ღამე.