ერთთვიანი აუტოტრენინგის შემდეგ, რომელსაც წელიწადში ორ-სამჯერ, სახლის ძირკედლიანკარადიანუჯრიანი დალაგების წინ ვიტარებ და საკუთარ თავს დილა-საღამოს შთავაგონებ, რომ ყოჩაღი ვარ და  მე ამას შევძლებ, როგორც იქნა, განვეწყვე დიასახლისის რუტინული შრომისათვის, განვდევნე:  ჩემიდან - სიზარმაცე ცხრა მთას იქით, ოჯახიდან - მშობლები ჩემს ძმასთან  და  სახლის დალაგებას შევუდექი.
  საერთოდ, იმდენი კი შემიძლია, ვინმე დამხმარე ავიყვანო ასეთ დროს, მაგრამ მირჩევნია, მასზე მისაცემი ფულით,  გენერალური ”უბორკის” შემდეგ, განტვირთვისთვის, გენერალური ”შოფინგი” მოვაწყო ლოლიკოს მაღაზიაში, რომელსაც ისედაც ხშირად ვსტუმრობ  და ათასი ჭინჭიდან,  ათს მაინც ვყიდულობ. 
  მეორე დღეა, ვალაგებ, ვახარისხებ, ვყრი, ვფუთავ, ენაგადმოგდებული დავდივარ ოთახიდან ოთახში, თან ხმამაღლა ვფიქრობ: მეტის ღირსი ვარ! რა მიმარბენინებს  ლოლიკოსთან,  რით ვეღარ ვისწავლე ჭკუა!
  ლოლიკომაც, ჩემდა ბედად თუ  უბედობად, ცხვირწინ გამიხსნა მეორადების მაღაზია, თანაც ზედ, პიპერმარკეტისა და ”სექენდ ჰენდის” ამბიციური ნაზავი გამოკიდა: ჰიპერჰენდი ”ლოლიკო”.
გავუვლი, გამოვუვლი,  ავუვლი, ჩავუვლი. იქით  გამარჯვებულის დროშასავით ფრიალებს  ფერადი მაისური,  აქეთ  მე ვაფრიალებ თეთრ შარფს, როგორც  დამარცხებული  და  მორჩილად შევდივარ  გარაჟში. იქ მაშინვე მავიწყდება, რომ ცოტა ხნის წინ კაპიტულაცია გამოვაცხადე და  ჰიპერჰენდს ტყვედ  ჩავბარდი, თავს მაღლა ვწევ, ბებერი, ბრძენი ინდიელივით ვიხუნძლები ზიზილ-პიპილებით  და  მერე, შეასამჩნევად კმაყოფილი მზერით გამოვდივარ ჰიპერჰენდიდან.
  სახლში მისული, ყველაფერს დავრეცხ-დავაუთოვებ, გავისინჯავ, გამოვისინჯავ, მერე ერთი-ორს ამოვიჩემებ და  დანარჩენს, კარადაში ჩამოვკიდებ მანამ, სანამ  კარადიდან მოჩვენებებივით სახელოებს და  ტოტებს არ გამოყოფენ პერანგები, კაბები, შარვლები  და  ჩემი დიდი მცდელობის მიუხედავად, უკან ვეღარ შებრუნდებიან იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ უკან შესაბრუნებელი  ადგილი აღარაა.  სხვა გზა არ მაქვს,  ”უბორკას” ტანსაცმლის დახარისხებით ვიწყებ: პალტო იქა, კაბა აქა, ჯინსი იქა,  მაისური აქა და ა.შ. და მერე, ამ გადაწყობილ-გადმოწყობილ ტანსაცმელს, გასაკვირია და, სიამოვნებით ვაგზავნი ნათესავებთან, ამხანაგებთან, ამხანაგების ამხანაგებთან...  მოკლედ, ყველასთან, ვინც კი მათი ჩაცმის სურვილს გამოთქვამს ან გაიფიქრებს.
  გუშინ კარადების და უჯრების დალაგება-გათავისუფლებას, როგორც იქნა, მოვრჩი. ჩემი თვალთუნახავი ტანსაცმლის დიდი ნაწილი სათუთად ჩავაწყვე ფერად-ფერად პარკებში, პარკებს ასევე სათუთად მივაწერე დაინტერესებულ პირთა სახელები, ტაქსივით გამოვიძახე ჩემი ჯიპიანი, გადარეული  ძმა, რომელიც კიდევ უფრო გადაირია, მაგრამ არ შეიმჩნია  და ჩემივე საქციელით გულდამშვიდებულაღტაცებულმა ეს პარკები, მოკითხევბთან და პირზე კოცნებთან ერთად ჩამოსარიგებლად გავატანე .
  მართალია, კარადების და უჯრების დალაგებას დიდი დრო მიაქვს, მაგრამ ენერგიისგან არ ვიცლები, სამზითვო ლეიბ-საბნების და ხალიჩის ბერტყვისგან განსხვავებით, რომელსაც ისე გამეტებით ვურტყამ-ხოლმე  საბერტყს, რომ ლამის ზედ დავაკვდე. ისე,  ერთ დღესაც, მართლა რომ  დავაკვდე.  რა პრობლემაა?
  დიდი ხანია, ისეთ უბანში ვცხოვრობ, სადაც მიცვალებულებს კუბოს ქვეშ,  აუცილებლად ხალიჩებს უფენენ, თუნდაც ნათხოვარს, სხვისი ფეხის მტვრით (- ოჰ, ამ მტვრის ღირსნიც კი არ ვართ ხანდახან! - შემოგეპარება პათეტიკური ფიქრი) ბდღვირადენილს. ჰოდა, ბარემ, ოჯახს ზედმეტ წვალებას მოვაშორებ, საკუთარი ნებით ვიქნები ხალიჩაზე დასვენებული.
  დღეს სწორედ ხალიჩაზე გადასვენების თუ  დასვენების დღე მაქვს, მაგრამ  სიკვდილსაც რომ არ გაცდიან ხანდახან...  კარზე დააკაკუნეს.
აჰა, მონარნარდა ნაირა,  ჩავიქნიე ხელი,  ქალი კი არა, ნამდვილი ”მიდის, მოდის, ადგილზე დგას”  გამოცანაა. რა! მიდის, მოდის, მაინც ჩემს ზღურბლთან დგას. 
  ნაირა ჩემი კარის მარტოხელა მეზობელია.  რომ კითხო, სოციალურად დაცულია, დასაქმების პროგრამაში მოყვა, გაახარებთ ღმერთი, კარგ ადგილზე მუშაობს, გადასარევზე!  ტერიტორიულად დიღომშია, კაი სამსახური, კაი ხალხი, კაი საზოგადოება...  შეიძლება არც უჯერებენ მეზობლები, მაგრამ ფაქტს ხომ ხედავენ: ყოველ დილას გადის სახლიდან ერთსა და იმავე დროს, საღამოს ბრუნდება ასევე ერთსა და იმავე დროს,  თანაც სულ ჩანთებით და პარკებით დატვირთული. მერე ჩამოივლის მეზობლებს, ამ სადარბაზოსას იტყვის, იმ სადარბაზოსას, ამ  პოზიციისას იტყვის, იმ ოპოზიციისას და ასე  გრძელდება გვიანობამდე.
  მაინც როგორ ახერხებს, ყოველდღიურად ყველასთან სტუმრობას, ვერ ვხვდები. მე, ოღონდ მეზობელთან არ შემიყვანო და სამ  ”უბორკას” გავაკეთებ და ათ ”შოფინგს” მოვაწყობ კიდევ. - ჰოდა, ასეა, როცა მეზობელთან არ მიდიხარ, ის თავად მოვა შენთან - სიბრძნის მსგავსიც გადმომეფრქვა ამასობაში და კარი გავაღე.
რა თქმა უნდა, გამოცანა ამჯერადაც წარმატებით გამოვიცანი, მაგრამ გაოცებისგან თვალები მაინც დავხუჭე, გავახილე, დავხუჭე, გავახილე... 
  იდგა ეს ჩემი  სოციალურად დაცული ნაირა, კაი სამსახური, კაი ხალხი, კაი საზოგადოება... და ეცვა ჩემი პიჯაკი, ჩემი მაისური, ჩემი ქვედაბოლო, ჩემი ფეხსაცმელი... ნამდვილად ჩემი!  გუშინ ჩემს ძმაზე ნათესავებისთვის გატანებული.
სანამ თავი ნაირას ორეული მეგონებოდა თუ ნაირა მეგონებოდა ჩემი ორეული, შემონარნარდა უკვე სახლში ნაირა, სავარძელშიც ჩაჯდა, გაისწორა: ჩემი თავისი პიჯაკი, ჩემი თავისი მაისური, მუხლებზე ჩამოიწია ჩემი თავისი ქვედაბოლო, ამაყქართული ღიმილი გადაიფინა, ასევე ამაყქართულად შემომხედა  და დაიწყო:
- რაფერ ხარ, დედი? –  პასუხს, რა თქმა უნდა, არ დაელოდა, ისე გააგრძელა - დედაა, როგორ ვიღლები, ფეხზე ვერ ვდგავარ. ეგ კი არა, ხანდახან ტანისამოსის გამოცვლაც მეზარება, არადა, რამდენი მაქვს, ხომ იცი? ჩრჩილი ჭამს კარადაში, მაგრამ თავს ზევით ძალა არაა, უნდა გამოვიცვალო, სხვანაირად არ შეიძლება. კაი სამსახური, კაი ხალხი, კაი საზოგადოება...  აგერ, ა, ახლა, ესეც - ჯერ ტანზე დაიხედა, მერე მე შემომხედა ისევ ამაყქართული მზერით - რამდენი ხნის წინ  გამომიგზავნა ჩემმა დამ საბერძნეთიდან,  მარა რად გინდა, დღეს ძლივს მოვახერხე ჩაცმა.  არადა, არ მაქვს რამე თუ?  მაკლია რამე თუ? ხო იცი შენ, სოციალურად დაუცველიც  კი არ ვარ, რა მჭირს სამაგისო, თორემ კი ბატონო!  გაახარებთ ღმერთი, ჩამსვამდნენ ხელად პროგრამაში. მითხრა იმ აგენტმა, თავისით მოვიდა, მე კი არ მომიწვევია, თქვენ იმდენი ქულა გაქვთ, ქალბატონო ნაირა, რომ ათ ოჯახს ეყოფა ეს ქულებიო, აპაა. ქულებით ვარ გაძეძგილი, რომ იცოდე, ეგრე კი არაა.
ახლა საჭმელ-სასმელი?  სულო, გულო, ყველაფრის ყიდვა შემიძლია, გაახარებთ ღმერთი, კაი ხელფასი, კაი ხალხი, კაი საზოგადოება.
აგერ წეღან, ჩემი გასაცოდავებული ნათესავი მოვიყვანე. ისე უჭირთ, პურის ქერქი ენატრებათ, დგას ეს ამხელა დვარეცივით კაცი და ნაგვის ბუნკერებში ჯართს და ბოთლებს აგროვებს, აპაა... ისე,  ნათესავზე რავა უნდა ვთქვა, მარა, ცოტა ბლეყვე  კი იყო თავის დროზეც, თვარა, ახლა, ჩემნაირი რომ ყოფილიყო, ხელად იშოვიდა სამსახურს, გაახარებთ ღმერთი ამ პროგრამის მომგონებლებს, რა ხალხი მოვიდა, რა ხალხი, კაი სკვერები, კაი გზები, კაი ხელფასი, კაი საზოგადოება, ყველაფერი კაი. 
ჰოდა, იმას გეუბნებოდი, შევუწვი ამ საცოდავს გაყინული ბარკლები კი არა, მუხრანის კაი მოზრდილი ქათამი,  ჩავულაგე  ბაჟეში ჩემებურად, დავუცხვე ჭადები, დავანაყრე, ვიფიქრე, სანამ ქოხად არ გადაიქცევა ეს დვარეცივით კაცი, ცოტა ხელს წავუკრავ-მეთქი, ჩავულაგე კიდო ქვეყანა ტანისამოსი თავისი ტიტლიკანა ცოლ-შვილისთვის  და გავუშვი ისე.
  დედა, რავა ხარ მიფიჩხინებული,შენც ხომ არ გშია? რა ფერი გადევს, მანანამ როგორ უნდა გაჯობოს, გიულის რძალმა, რომ მოიყვანეს,  რძის ბოთლივით იყო და ნახე ახლა, გარძისბიდონდა სულ. გამოგიტანდი ქათამს, მარა ვინ დატოვა? ძვლებიანად გადაყლაპა იმ შეჩვენებულმა...
მოკლედ,  იტრაბახა ნაირამ, იქაქანა და კიდევ  ბევრი ი...  ბოლოს, იმან მიშველა, რომ ეზოში ჩვენმა ლოთებმა, აბაზამ და შაურამ დასცხეს ერთმანეთს და ნაირაც ჩემი თავისი ტანსაცმლით, ეზოში ჩანარნარდა.
მაშინვე მობილურს ვეცი და ჩემს ძმას დავურეკე:
-ილო, სად წაიღე გუშინ პარკები, ვის მიუტანე? - არც მომიკითხავს, ისე ვკითხე.
- სად უნდა წამეღო, ტო, მთელი დღე ძედ მაროზივით დავდიოდი და ვარიგებდი ჩამოწერილ მისამართებზე - ყაყანსა და ხმაურში ძლივს გამაგებინა ილომ. მივხვდი, რომ ჩემი ძმა, როგორც ხშირად და უმეტესად, სადმე, რესტორანში ან  დუქანში,  ჭრელ ბაღდადზე სუფრას შლიდა.
- ახლავე მითხარი, თორემ იცოდე, დაგადგები  თავზე, - ავუწიე ხმას და დავემუქრე, ჩემი ჭკუით.
- ვაა, მართლა, ტო?  - გაიკვირვა ილომ, - მოდი მერე, ”წისქვილში”  ვართ ბიჭები.
- ჰოდა, წისქვილში თუ ხარ, მით უმეტეს, ჩამოღერღე, სად წაიღე გუშინ ის პარკები? - ავედი ოქტავით ზევით.
- სად და ბუნკერთან დავდე ლამაზად და კოხტად, გაიგე? და ვაფშემც, დავიღალე შენი პარკების აქეთ-იქით თრევით. არ დამიწყო ახლა წიკო-მაკოები, შენი თავი არ მაქვს, ისე, ბუნკერთან უფრო გაჭირვებული ხალხი დადის, მადლია. - ღერღვას აღარ მორჩა ილო.
- რომელ ბუნკერთან, ილო? - ჩამოვოქტავდი.
- რა ვიცი, რომელ ბუნკერთან, დანომრილი კი არაა, დიღომში  რომ  დავდე, ფაიზაღია, აქეთ ვიყავით გუშინაც რესტორანში. კაი, წავედი,  - ყურმილი დაკიდა ილომ.
კაი სამსახური, კაი ხალხი, კაი საზოგადოება...