წაღრმით დასავლეთი?!
  და უკუღმით - ეროვნება...
  ორი გზა.

  საკვირველი რამ მომხდარა წამისოფლად. დიდ და მდიდარ სოფელში კაცი ცხოვრობდა, რომელმან შექმნა ეპოქა საჩვენებელ-სამაგალითო. სხვა სოფლად მცხოვრებ ხალხოსნებს არ ეჩვენების თვალთ და იძახიან მასზედ: - რასაც ფიქრობს იმას ბჭობს და ტანს უკუღმით ჰმოსავსო.
  დადიოდა გრძნეული ბერი იმავ სამოსით რითაც შემოსეს მამებმა ძველ დროში.

  გზად მოსიარულეს შემოხვდა ბავშვი და ჰკითხა მას: „თქვენზე ამბობენ უკუღმა იცვამსო, მართალია?"
  - შენზე  ვინა სთქვა შვილო, ბრმააო?
  - არავინ.
  - განა იტყოდა ვინმე? შენ ხომ ბრმა არ ხარ. ბევრ რამეს ამბობენ ჩემზე, რადგან ჩემს ჭკუას არ სწყალობენ, ხოლო სამოსზე, რომელიც ჩემს ფიზიკურობას ამშვენებს ან ამახინჯებს, არაფერს იძახიან.
  - მაგრამ, თქვენი ხომ ყველას სჯერა?
  - უნდა სჯეროდეთ, რადგან ხანმოკლეა სიცოცხლე ჩემი, მით უფრო თქვენი. მოვა დრო, როცა მეტად გაგამტყუნებენ ვიდრე მე და იქნება დრო როცა მეტად გაგამართლებენ ვიდრე სხვებს. მხოლოდ ერთი პატარა კენჭია ამ ნაამბობში. რაც უფრო ამაღლდებით მით უფრო დამდაბლდებით მათ თვალში, ხოლო რაც უფრო დამდაბლდებით მით უფრო ამაღლდებით ისევ მათთვის სასარგებლოდ. სულს ვგულისხმობ თქვენსას შვილებო.
  - თქვენ რა ჰქვიათ?
  - წადი და უთხარ მომავალს, გზაში წარსული შემხვდა და მასთან ვისაუბრეო, თუმც შეშლილად ჩაგთვალონ, რადგან ივიწყეს წარსული და რკინის მანქანებით იწყეს თამაში. ფეხაწყობით მიჰყვებიან უბსკრულში და ამ ფხვიერი ქვიშითა და მტკნარი წყლით ნაშენები შენობები ისეთივე რბილი გახლავთ, როგორც თავად არიან უნაყოფონი სხვისი შპრიცის მოხმარების გამო.
  - რა ჰქვიათ? - კვლავ ჯიუტად იმეორებს ბავშვი.
  - უკუღმართს მეძახიან მე და არა მარტო მე... იმათაც ვინც დღემდე ჩემებრ აზროვნებს.
  - მათ რა ჰქვიათ? - მესამედ დასვა კითხვა ბავშვმა.
  - ჩვენ, იქაურებს, უკუღმართები გვქვია, ხოლო აქაურებს  წაღ(რ)მართები.
  - მაშინ ბრძენი ვინაა?
  - შენ ხარ შვილო „ბრძენი“.
  - რატომ მე?
  - იმიტომ, რომ უკვე იცი ვინ ვარ მე და ვინ ხარ შენ.
  - მე ხომ შვილი ვარ?
  - ვისი შვილო, ვისი შვილი?
  - ზურასი და ანისი.
  აქ დასრულდა სჯა თუ ვინ, ვინ იყო ან რად იყო...
  განსჯილ ბავშვობას და განვლილ კაცობას ერთი ნაბიჯიღა აშორებდა სიმარტოვესთან. ნაბიჯი, ორი შარა-გზის პირზე ჩერდება. დასცქერის ახლოდან და  აკვირდება. ერთი ღორღიანი და ძალზედ დატვირთული, ხოლო მეორე ადვილად დასაძლევი, რადგან სარკისებურ მოასფალტებულ გზას არაფერი სჭირდა დასაწუნი. წუნი რას მიქვია. აქ მას მეორე წამოეწია. იცნო ის. ეს კაცი ის მომავალია. გაიფიქრა მან, მაგრამ აბა რას იზამდა? წარსულისა და მომავლის ჭიდილს წლები ჰქმნიან...

  ერთ გზაზე ზ ე ნ ა ა რ იყო მერცხალი, ხოლო მეორეს ზენაარ იყო შ ა ბ ა რ დ უ ხ ი.
  სარჩევად ძნელი ორკეცი...
  მ ე ბ ო ძ ი რ ი არსაით იხედების.

  ესრემც რა განიყოფებიან გზანი და პირწმინდად პირ წინ მიმავალ გზათა ხელაკვრა არ შეიძლების, რამეთუ ერთ ადგილ ყოფნით არ ეგების სარგებელი კაცებს, მაგრამ სარჩევში ხედვით დრო იზღუდების...
  და დადგნენ არჩეულ გზებზედ, ნაკვალთა მათთა იწერების მემატიანეს მიერ, რომ ის ახლავს უხილავ ძალად - განთესილი ხალხად. და იტყვის ბოლოთქმას ის, როს დარწმუნდების სისწორეში ნაკვალთა!

  წაღრმით წასული თავაწეული ამაყად უმზერდა დასავლურ „ორიონს“ - და „სწამდა“ ღრმად, რომ საშველს მიწიერს იქ იპოვიდა. ან იქნებ ვინ იცის რისთვის მიდიოდა?! თუმც გზა არ იყო დამღლელი... აბა რა დაგღლის კაცსა, როცა (მო)გელიან.
მიდის და თან არაფერი მიაქვს. იცის შორია, მაგრამ ახლოს... და დასავლეთი ხომ ყველა მხარეს აქვს, თუმც დედამიწის სავლეთით უკუგდებულს დარდი არ აწუხებს ზურგს უკან დარჩენილი სამწყსოსი.
  მიადგა სავანეს დატვირთულს ბოღმით და ღვარძლით.
  და  რა იცის მან, უცხომ, შენეულის?!

  გზას მეორესა, რომელზეც შედგა სამწყსოდან ერთი - ჩვენთვის ნაცნობი ბერი იყო შიგნითა მსვლელი. მან მოიარა მთაბარი, დატკბა ერთხელაც ნანახით. უთხრა მოძმეებს სალამი და ძღვნად სიტყვა დასტოვა ნამკალი. გადასლეპილა ნახნავი, არც არაფერი არა სჩანს, აშვერილ ხელებზე, მხოლოდ ვედრება იყო ნ ა კ რ ა უ ლ ი. ბერმა ერთხელაც შეავლო თვალი სამშობლოს და ხელაპყრობილი ხალხს შეუერთდა. ილოცა და წამოდგა!
  - სამწყსოვ! ერთს გეტყვით: ერთმა მ ე ვ ე რ წ მ უ ნ ე მ ირჩია გზა მრუდი, რათა თქვენ ის შეიცნოთ გზად ხსნისა! ისმინეთ ჩემი ნათქვამი: უფალს უყვარხართ ყველანი და ის თქვენ გითვლით იყოთ ფხიზელნი. ევედროთ მას ხსნა სამშობლოსი და რწმენა ესე ძღვნად ნაბოძები დაიფაროთ თქვენთვის ნასესხები სისხლით! გზა რომელიც ავირჩიე თქვენია და მას უკუღმართს ეძახიან. არ შეგეშინდეთ!
  - ის უკვე აქ არის! და ის ერთია ვინც წაგვიძღვება თავისუფლებისაკენ - იძახა ერთმა და მას აჰყვა უმრავლესობა.
  - დამასწრო სატანამ!

  და გაქრა ლანდი ბერისა მომავალში არჩეულ გზიდან.
  დღემდე თავისუფალია გზა რომელსაც შეარქვეს „უკუღმა“.
  დარჩა ბავშვი მარტო...
  ვინ არის მ ზ ა რ დ  უ ლ ი მისი?
  და ესე იგავი სრულ არს. მნახველთა და წამკითხველთა მისთა ძალით, იხილონ რა სინამდვილე წამისსოფლისა და განემზადონ ლოცვად ხრწნილი სულისათ, ხოლო როს იქმნან საქმენი სულთა მათთვის სახსნელად, მაშინ დაადგნენ სწორს გზას და არა მრუდსა!

---------------------------------------

განმარტებანი:

ზ ე ნ ა ა რ ი - ზევით მყოფი.
შ ა ბ ა რ დ უ ხ ი - შავი დიდი და გვარიანი ქორი (მტაცებელი).
მ ე ბო ძ ი რ ი - სადაც გზანი შეიყრებიან მრავლად, გზაჯვარედინი.
ნ ა კ რ ა უ ლ ი - მახვილცემული.
მ ე ვ ე რ წ მ უ ნ ე - სარწმუნოების დამმარხველი.
მ ზ ა რ დ უ ლ ი - გამზრდელი.



გიორგი (გიგო) გახოკიძე
20 აგვისტო 2011 წელი