ხელში ვატრიალებ მცირე ბარათს. შენი ნაწერია. ვცნობ და მზარავს…ვერ ვკითხულობ. მეშინია შენი აზრების. ვცდილობ ისე გამოვიცნო - რას მემართლები. იქნებ გაიგე ავი ჟამი რომ მიძევს. არ მინდა ახლა რომ დამეხმარო. გინახავ როგორც ბოლო იმედს.  ეს მაძლევს ძალას შევებრძოლო სიძნელეს, ვუპოვო სისუსტე და იმად ვაქციო იმედს რომ აძლიერებს, - გამოცდილებად. არ მინდა ბარათმა მიმიყვანოს - „არა“-მდე. მსურს ისევ დაგტოვო  იმედად  საფლავის კარამდე.
      ...ამიტომაც ვერ ვხსნი... მას.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
© საავტორო უფლება დაცულია საქართველოს საავტორო უფლებათა ასოციაციის მიერ.