ერთხელ მოხუცი დამესიზმრა ჟღალწვეროსანი
და შემომჩივლა: პოეზიის დაუძლურება,
მე კი ვუთხარი: რომ ბევრი გვყავს კარგი მგოსანი,
მათი მოსმენაც გვიხარია... მათი ყურებაც.
გალაკტიონმა შემომხედა იმედის თვალით,
სიხარულისგან გუგებიც კი გაუფართოვდა,
როგორც ყოველთვის: პოეზიით ის გახლდათ მთვრალი,
ზამთარი იდგა მადათოვზე, მაგრამ არ თოვდა.