ქაღალდის მტრედი

                                            (მეორე პასუხი არმოწერილ წერილებზე)


                                                                                ადრესატი: მარიამ ბაჯელიძე
                                                                                საფოსტო ინდექსი: # 27


                                        რა უნდა გითხრა?!. რომ აღარ ვწერ, ეგ უკვე იცი,
                                        თუმცა, თუ ადრე კიდევ მქონდა რაიმე შანსი
                                        შენთან, ეს იყო პოეზია, ისე უცვლელი
                                        და საიმედო ორივესთვის. ალბათ აქ შენთვის
                                        იმიტომ, რომ ჯერ ყურადღებას ხიბლი აქვს რაღაც,
                                        მითუფრო მაშინ, თუ დიდია, როგორც ეს ლექსით
                                        შესაძლებელი არის გახდეს, მაგ: "მე ჩემს თავსაც
                                        არ ვიცოცხლებდი შენ გარეშე, არასდროს". – და მისთ.
                                        ჩემთვის კი ყველა მოქმედება ნიშნავდა წინსვლას
                                        და შემდეგ აზრი დაიკარგა, რომ ეს სვლა მანძილს
                                        უფრო ზრდიდა, თუ ამცირებდა. ფაქტია, წინათ
                                        პირიქით იყო, მაგრამ ახლა თანდათან მიმძიმს
                                        მოსვლა შენ ახლოს.

                                        მიჩვევაა, ის რაც ვთქვი ზემოთ
                                        (იხ. ჩანაწერის პროლოგიდან – მესამე სტროფი)...
                                        და ვწერდი მხოლოდ ამ მიზეზით. ახლა მე ვზივარ
                                        სახლში და მთელი სიყვარული ისევე მყოფნის,
                                        როგორც პენსია – მარტოხელა მოხუცს, და თვიდან –
                                        თვემდე წვალებით გამაქვს თავი, ანუ მივქარე
                                        წარსულში; "მაინც აგიხდება, რაც გულით გინდა". –
                                        მსგავს საკამათო საკითხს ვუნთებ ერთ ღერ სიგარეტს,

                                        ბოლო დროს.
                                        ვფიქრობ და ვერ ვხვდები რა არის შენთან
                                        ისეთი, რაც ღირს მოიგონო; კარგი, ან ცუდი,
                                        თავშესაქცევი, ერთი სიტყვით, ახალი თემა,
                                        რასაც, როგორც ძველ, უერთგულეს მეგობარს, უცბად
                                        და დაწვრილებით მომიყვები. მე კი მას დიდხანს
                                        ვუვლი გარშემო, ვათამაშებ, მოვსინჯავ, გავკრავ
                                        კბილს და ამგვარად, დაცლილ სახლში მშიერი ვირთხა
                                        ხრავს, დააგორებს სადღაც ნაპოვნ ერთ კერკეტ კაკალს.

                                        რა უნდა გითხრა?!. არ ხარ ისე შორს, რომ კლიმატი,
                                        ჰავა, ან თუნდაც რელიეფი გვქონდეს სხვადასხვა
                                        და მე შემეძლოს ვისაუბრო მათზე, მარტივად,
                                        თითქმის ზერელედ, რომ... ვთქვათ ასე: "ჩვენთან გადახმა
                                        ტყე, გარეთ ქარი ხერხემალში მოხრილი დადის.
                                        შენთან, დროის ამ პერიოდში, სითბო თუ შერჩა"?.. –
                                        ამიტომ არ ღირს გაგრძელება წერილის. მოკლედ
                                        მოგითხრობ მხოლოდ მის შესახებ, რაც გახდა ჩენჩო

                                        ჩემი დღეების.
                                        ვერ ვმუშაობ და სწავლაც, ითქვას,
                                        უადგილოა. ძილი – ჭამა – კითხვა და ძილი. –
                                        ესენი დგანან ვიწრო წრეზე. არ მომწონს, თითქოს
                                        თან მომწონს კიდეც ეს ცხოვრება, ამდენად თბილი
                                        და საწოლივით კომფორტული, რომელშიც ჩარგავ
                                        თავს და ვინმესგან შეუმჩნევლად დაიწყებ სიცილს
                                        სულ ყველაფერზე, ან იტირებ და ზეწარს მაგრად
                                        ჩაბღუჯავ მუჭში.

                                        დანარჩენი შენ კარგად იცი.



                                                                                  თბილისი, ზღვისუბნის ქუჩა, 3 მკრ. 1 კვ. კორ. 19
                                                                                  თორნიკე ჭელიძე
                                                                                  03. 11. 2011