* * *
                                   

                        როგორ უძლებენ გარდაცვლილები,
                        როცა ვიღაც თავზე დაჰყმუით?!.

                        შენ გახვალ მაინც, გაშორდები,
                        მოწევ,
                        შემოხვალ,
                        დაამშვიდებ ერთ-ერთ მოტირალს,
                        ჩუმად იცინებ გარეთ ნათქვამ ხუმრობაზე,
                        მითუფრო, ამ დროს იუმორი უკეთ იგრძნობა.

                        აქ აღარ არის საოცარი,
                        რასაც ადრე გაიფიქრებდი:
                        ის უკვე ყველამ დაიჯერა, რადგან მკვდარია.
                        მკვდრის დღეებში კი სხვა დასახლდება,
                        მთელ ულუფას გაითავისებს
                        და, იქნებ, მისთვის ჩავლილ ვარსკვლავსაც
                        ჩაუთქვას სიტყვა.

                        აქ აღარ არის საკვირველი, რომ მიიმალო
                        და იგონებდე,
                        როგორ უძლებდნენ გარდაცვლილები სხვათა ცხოვრებას?!.
                        როცა დგებოდი ღია კართან, რომ ყველა მომსვლელს, -
                        ვიდრე ისინი ფულს შეწირავდნენ წასულის ხსოვნას,
                        ვიდრე თვალებში ჩაუდგებოდათ მშრალი სიკვდილი, -
                        შეხვდებოდი და ხელს გაუწვდიდი,
                        თან გიხაროდა,
                        რომ გვამთან ახლოს მიესალმეთ თქვენ-თქვენს სიცოცხლეს.

                        მკვდრებს კი უკვირდათ,
                        ზოგჯერ მაინც, როგორ იტანდი
                        ჩაწოლას მათთან, უცხო საფლავში.