ალბათ არც ისე ადვილია 21 საუკუნეში რამით გააკვირვო ადამიანი, მითუმეტეს თუ ლიტერატურაზე გვაქვს საუბარი, ადამიანები წერენ და კითხულობენ, ეს კაცმა რომ თქვას - ჩვეულებრივი მოვლენაა, ისეთივე როგორიც სიცივე ანდა პირიქით. უი სალამი დამავიწყდა, მოგესალმებით პირველ რიგში, რა უბედურებაა, ადამიანებს არ გვეყოფა პურის რიგები და ბანკის რიგები? ახლა სალამიც რიგში დგას. რა ამის პასუხია ჩემო მეგობრებო და მინდა ერთი რამ განგიმარტოთ, მე  ხშირად ვკითხულობ ამა თუ იმ პრესას, და მეტნაკლებად ვერკვევი მის პროპორციებში. რათქმაუნდა ვიღაც მოვა და იტყვის-ჩვენ ქართველები ვართო, არცაა გასაკვირი ჩვენ ხომ ქართველები ვართ. ამასწინ ერთი ძველი ნაცნობი შემხვდა და მითხრა- "ვბერდებით ჩემო გიორგი, ცხოვრება მიდის, არადა სულ ცოტა ხნის წინ მოვედით, ცოტა არ იყოს მენანება წასვლისთვის თავი, ვერაფერი მოვასწარი ხეირიანად".  <<ამ სიტყვებისთვის ყურადღება არ მიმიქცევია რადგან, ყოველი მეორე მოხუცი, შახმატის თამაშის დრო იგივეს თუ არა მსგავსი შინაარსით მეტყველებს. მოკლედ რატომ დავწერე ეს ზოგადი ტექსტი, მინდა ერთი პატარა ლექსით განგიმარტოთ, რომელიც ეკუთვნის საკმაოდ ცნობილ პოეტს, შალიკო ამირეჯიბს, ეს ლექსი არაა ცნობილი.

"ლადო ილია აკაკი,
გურამ არ გყავარ ნანახი?
მოდი კამპეტი დავღეჭოთ,
თემო არ გინდა ბანანი?"

ზეგ დილით ხმალი ავლესე
თაკო მოდი აქ ეხლავე,
ეს ცხოვრებაა ამბავი
როცა ზურიკო შევავსე."

მადლობთ ყურადღებისთვის.

სტატია მოამზადა ვალიკო ფანჯრიდანდოინჯითგადახტაშვილმა.