„ჩვენ ვბორგავთ, უგრძნობ სივრცეთა მისტერიაში“ _ მთვარეზე ერთი კოოპერატივი გავხსენით და ესეც საკმარისია ჩვენთვის. ვარსკვლავებამდე, როგორც ყოველთვის, ძალიან შორია;
„ვიბრძვით გაორებულ ფიქრთა არარსებულ შეგრძნებებში“ _ ინფორმაციის ეპოქა _ პოზიტიური თუ ნეგატიური, სასარგებლო თუ უსარგებლო ისტორიების ტვინში გაჯერება და ვერშეჯერება;
„წყალობა დაიშრიტა ადამიანთა გონებაში“ _ ყველა ჩვენგანი საკუთარი თავის იმპერატორი გახდა და ვისაც როგორ უნდა, საჭიროებისამებრ ისე უბრძანებს მას. შედეგად ფსევდოდემოკრატიულ ავტონომიას იშენებს თავისთვის _ საკუთარ თავში იკეთება. შესაბამისად, მორალი კიდევ ერთი ნაბიჯით იხევს უკან. დიდი ნაბიჯით. იმდენად, რომ სინანულის შეგრძნებაც კი სრულიად იგნორირებულია. ხოლო სადაც სინანულია იგნორირებული, იქ უფლის წყალობისა და საერთოდ წყალობის ცნება უცხოა;
„არცოდნის შიშმა მოიცვა კაცობრიობა“ _ ბანალური სიმართლე: წიგნი წამხდარი მხედარივით ჩამოქვეითდა, კომპიუტერი კი დაწინაურდა;
„ნაცრისფერ მატერიალებს ვასხამთ ხოტბას“ _ ტექნოლოგიები და მხოლოდ ტექნოლოგიები, არაფერი სხვა ან ძალიან  ნაკლებად;
„ფერმიხდილ დედამიწას  ვასულიერებთ ბიოქიმიური ნაერთებით“ _ ბარემ ცოტათი ჩვენი ქეთოც ვიტიროთ და _ ჰიბრიდული სიმინდი და მისთანანი, მსხვილმანები თუ წვრილმანები;
„ჩვეულებრივ მოვლენად იქცა ომიც და მშვიდობაც“ _ ზედმეტი _ ამ სიტყვის ჭეშმარიტი მნიშვნელობით _ „ნიუსების“ გამო ჩამოყალიბებული ინფანტილიზმი და ინდიფერენტიზმი;
„გართობად ვაქციეთ სიყვარული და სექსი“ _ ყურადღება-ყურადღება! პირდაპირი ეთერით გადმოგცემთ მორიგი „მულატკასა“ და გიორგას სექსუალურ აქტს; ჩვენი პურიც ეგაა და სანახაობაც!
„მონატრებული სიყვარულივით ველით რაღაც ახალს. რაღაც არშობილს. მოულოდნელ შთაგონებას, მისტერიულ ცენტრს, ბგერათა აღზევებას დროში ნაწრთობ ჭეშმარიტ სიტყვაში და მბრდღვინავ ფერთა ზეციურ ზეიმს“ _ ნახსენები ინდიფერენტიზმის შეჯანჯღარება კაცობრიობის მდიდარი სულიერი, მეცნიერული და კულტურული გამოცდილების მიერ, რომელსაც, ატომური სადგურების შემყურეს, დაღლილსა და შეშინებულს ლამისაა გული (დედამიწა)  წაუვიდეს; კარდიოგრამის ხაზები ნულზე ოდნავ მაღალია. 
„სამყაროს სუნთქვიდან მონაბერ სიოს ველით. გარიჟრაჟივით, რომ შემოვა ჩვენს სხეულებში, მზის პირველი სხივივით, რომ გააპობს გულის ფიცარს და გვაგრძნობინებს, რომ ისევ ცოცხალები ვართ. რომ ისევ აზრშია ჩვენი სული. რომ ისევ შეგვიძლია შევიყვაროთ ერთმანეთი, როგორც ეს ჩვენთან, ოდესღაც დედამიწაზე იყო“ _ დიდი საკაცობრიო გარდატეხების ყრუ წინა სამშობიარო ტკივილები. მონატრება სულისა, რომელიც ალბათ სოდომსა და გომორშიც იხუთებოდა, ვინ იცის, არც ისე ძლიერ, როგორც ახლა;
გველით?......
შემობრძანდით!!!!
„...ხოლო ვინც არ მიგიღებთ თქვენ და არც მოისმენენ თქვენს სიტყვებს, მაშინ, სახლიდან ან ქალაქიდან გამოსვლისას, დაიბერტყეთ მტვერი თქვენს ფეხთაგან. ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ: სოდომისა და გომორის მიწას უფრო გაუადვილდება განკითხვის დღეს, ვიდრე იმ ქალაქს.