შენ ხომ არავის, არავის ჰგავხარ
ასე ჩუმი და ასე მდუმარი
თუმცა ცივია კვლავ შენი გული
ჩემი გული კი ისევ მდუღარე.

შენ ხომ არავის, არავის ჰგავხარ
არცერთ ყვავილს და არცერთ მგალობელს
კვლავაც შეგხვდები ასევე უცხოს
და ეს იქნება ბედის წყალობა.

შენ ხომ არავის, არავის ჰგავხარ
არცერთ მნათობს და არც ამ ცივ მთვარეს
მაინც მიყვარხარ, თუმც სხვა ხარ ისევ
ცივი და უნდო შუქის მთოვარი.

შენ ხომ არავის, არავის ჰგავხარ
აქ რაც დავლანდე, არცერთ სახებას
კვლავ სულს მიწეწავს გულცივი მზერა,
ყველა უნდობარ ფიქრს რომ ეხება.

შენ ხომ არავის, არავის ჰგავხარ
არცერთ ხატსა და არცერთ ანგელოზს
შენ სულ სხვა რწმენა, გზა ხარ ცხოვრების
შენ ხომ არავის, არავის ჰგავხარ.