მე – ქუჩის იქით მხარეს, შენ – უხერხულად იხსნი
ნისლის ამარა კაბის მხრიდან ვარდისფერ სალტეს,
ჩვენ შორის არის მინა და შენი სუნთქვა მისხლით
სცდება მესამე სართულს, სადაც ვერაფრით დატევ
შენ – რომანტიკას და მე – ლექსებით ნატკენ ბეჭებს...
ანუ ეს არის ჯვარი, ოღონდ ჯვარცმასთან – კენჭი,
პერიოდულად გიჟის თვალებით მწამხარ მე შენ,
ღმერთს რომ უყურებს ისე, ვერდაკარგული ეჭვით....