მტრედისყელა  იისფერა,
                          აზნაურა  ყანის იამ,
                          იშხარივით  ტანი  გოგომ,
                          ხოხობივით    შეარხია.

          ყელზე  წნელი  შემომაბა,
          გოგომ  ალვა  ნაკვეთით,
          ამ  ნანათმა    ალიონმა,
          იას სურნელ  დამბნედით.
                     
                          ბაგე-კბილი  ფერის ჰქონდა,
                          ლალის ფერი    გაცუდდა,
                          სადაფიდან  გამოღებულ,
                          თეთრ-ელვარე  ქვას შურდა.
         
            ჰოი!  დედას დაველიე,
            ძუძუხატის  მნახველი,
            თვალნი შავი მელნის ტბის და,
            პირჯვარის ვარ მსახველი.

                          მერე  ბაგემ თაფლი თოვა,
                          მეგონა რომ ცა  როკავს,
                          ვინც  მის თაფლში თითსა ჩაჰყოფს,
                          თითსაც  იგი  გალოკავს.

            ამ  ხატავეთი  ქვეყნისა,
            შარავანდედი  ჯიში მზე,
            მარგალიტებით  მოოჭვილს,
            სახელად ერქვა დ ი ლ  ი მ ზ ე.