ღრუბელი მწკრივად ვაგონების იყო აკორდი,
შვიდი ვაგონი გადაბმოდა ერთურთს ცისმარე,
მერე ერთ-ერთი გამოგლიჯა ქარმა – გაგორდა...
მატარებელი აღარ იყო, იყო სიზმარი...

მე იმ ღრუბლისგან ვაგონი რომ ააყირავა,
პატარა ქოხი ავაშენე მყუდრო და სუფთა,
ქარი გავგზავნე ამ ქოხიდან სადღაც ფირალად,
რომ გამეშალა ოდეს ჩვენთვის ვარსკვლავთა სუფრა.

ჩვენ ქოხს არ ქონდა არც ჭერი და არცა თავანი,
ანუ შეგვეძლო სიმაღლეში სამყაროს წვდომა,
მაგრამ იმ წუთას ის არ იყო ჩვენთვის მთავარი,
მთავარი იყო სიყვარულით შეგვეძლო კვდომა.

... მაგრამ ფირალიც უბრუნდება ოდესმე მამულს,
ქარიც მოვა და ოცნების ქოხს გადააგორებს...
უნდა ვიჩქარო... (აღარ მინდა ვემგვანო ჯვარცმულს),
თორემ ჩემს გულსაც ქარის კაპრიზს გადავაყოლებ.