ჟოაო, შენ არ იცნობ მამაჩემს.
ჩვენ ჩვენი წილი კანუდოსიდან ვართ.
ზამთარში, ღმერთს ხაჭოს დიდი ქილა რომ გაუტყდება, მამა ბაბუას ნაქონ ლაბადას მოიხურავს, ნიჩაბს აიღებს და მიდის... მწუხრის შედედებამდე ბრუნდება, დაიფერთხავს თოვლიან ფეხსაცმელებს, გახსნის აბგას და ცხელ პურებს ამოალაგებს. მერე ჭრაქს ჩააქრობს და წვება.
დედა გამუდმებით ბუტბუტებს: „პური ჩვენი არსობისა მომეც ჩვენ დღეს...“ მე არ ვიცი, ვის მიმართავს დედა ამ დროს, მაგრამ მამას ყოველდღე მოაქვს ეს საარსებო და გაქონილ ხელებში გამომწყვდეულ ყუას ვილუკმებით მე და ჩემი ძმა.

დილით შეგრილებული პურის სუნი საკმეველივით ასდის სახლს. ჩვენს კანუდოსში მამალი არ ათენებს,- დანაყრებული შიმშილი ყივის სისხამს. მაშინვე დგება მამა... …

ჟოაო, შენ არ იცნობ მამაჩემს…