მთებს ცეცხლი წაჰკიდებიათ
მზის სხივთა ოქროს დალალის,
ნეტავ იქა მქნა ეულად,
შენ შამხვდე როგორც ალალი.

ჩამამიქროლო, დამაცხრე,
წამაწიალო ბუდეში.
ბიჭავ, მაგ კლანჭის გაკვრაი
იქნების ჩემთვის ნუგეში

დარდმა დამადნო ლოდინის,
თითქოს ცას გამაეკერე,
გაქრი მზესავით ღრუბლებში,
ფიქრითა დამსვი ეკლებზედ.

რას მერჩი ვაჟო ქალი ვარ,
განა ნაკვეთი ქვისაგან,
შენი ნეკნის ვარ ნათალი
და შენი წილი მზისა ვარ.

ჩამამიქროლე ორბივით
დამწვდი და წამაწიალე,
ან მე რას მტანჯავ ლოდინით,
ან შენ რაზედა წრიალებ.