დასჩემდათ უჩვეულოდ დაბერილ არტერიებს,
ფიქრები პოეტის და (საღამოს გარინდება)
ვერ მოსპობთ ვერასოდეს თქვენ ქვეყნად მატერიას,
მიწეირ საზრუნავის სურვილიც არ მინდება...

დღე არის უღრუბლო და მეტ წილად გარინდული,
ხელოვანს დაეხატა ტილოზე ეკლესია,
მოხუცი იყურება თვალებით დაბინდული,
წარსულის მონატრება ერთბაშად შეესია...

გათოვდა შობის ღამეს, ზეციდან უნებურად,
საკვამურს ჩაუშავდა კისერი დაუბანელს,
ვიდექი მაწანწალად მე ძალაუნებურად,
ყველა ფიფქის თითო-თითოდ უფალთან დავაბარე

ლამაზი ამინდი და გამთბარი ყველაფერი,
უმუზოდ ჩემი ლექსიც არაფრად არ ითვლება,
ერთ ფერში დავინახე ცხოვრების ყველა ფერი,
იქ სადაც მთვარე მზესთან ბოლომდე დაითვრება...

დასჩემთან უჩვეულოდ გადამსკდარ არტერიებს
ფიქრები პოეტის და (უსაზღვრო მონატრება)
ვერ მოსპობთ ვერასოდეს თქვენ ქვეყნად მატერიას,
შევატყვე ჩემს სხეულშიც მე ცოდვის მომატება...