"დაღამდა.
თვალების დახუჭვა არ არის მტკივნეული.
მტკივნეული თვალების გახელაა.
ჩემთვის ორივე სულერთია.
შენ არსად არ ხარ.
დიდი განსხვავებაა სივრცესა და სიშიშვლეს შორის.
დიდი განსხვავებაა გალაკტიკასა და გალაკტიონს შორის.
გალაკტიკა სასრულია.
გალაკტიონი უსასრულო.
გაუსაძლისი ყინვაა გარეთ.
გაუსაძლისი ყინვაა სახლში.
ჩემთვის ყველგან სულერთია.
შენ არსად არ ხარ.
ყველაფერს არ უნდა შეეგუო.
ყველაფერი უნდა დაითმინო.
"ვინც ბოლომდე დაითმენს, ის ცხონდება."
სად არის სასუფეველი?
"და, აჰა, სასუფეველი ღმრთისაი შორის თქვენსა არს."
ჩემი სასუფეველი შენ ხარ.
მე არ მაქვს ლოცვების წიგნი.
"უფალო შემიწყალე"-ეს არის ჩემი ლოცვა.
როგორ ხშირად მენატრება ვინსენტი
და როგორი მძიმეა განაჩენი:
"სევდა გაგრძელდება სამარადისოდ."
ყველაზე ძნელი საკუთარ დაცემულ ბუნებასთან ბრძოლაა.
ამ ომში აუცილებლად უნდა გაიმარჯვო.
ეშმაკს წაუღია სიმშვიდე.
ოსტატი სიმშვიდით ცდუნდა და დამარცხდა.
ხანდახან, ისე მომშივდება ხოლმე...
არა პური.
ნეტავ, სულ მშიოდეს...
ნეტავ, მდოგვისმარცვლისოდენა რწმენა მქონდეს,
მთებს დავძრავდი.
ნეტავ, შენ მყავდე გვერდით,
მთებს მაშინაც დავძრავდი."