შენ პატარა ხარ,  ვერ ხვდები ჯერაც,
რა მოლოდინით გელის მშობლები,
დაბადების დროს ტირილის ბგერას
აიტაცებენ მახარობლები -

ჩუმი ძახილით: „გოგოა, გოგო!!“
მერე კი იგრძნობ სიყვარულს დედის,
ალბათ მიხვდები გვახარებ  როგორ,
რომ საჩუქარი ყოფილხარ ბედის.

მიხვდები მერე ყველაფერს თვითონ,
რომ არ გერქმევა უკვე პატარა,
შენ, შენი და-ძმა დედიკომ თითოდ,
ცხრა თვის მანზილზე  როგორ გატარათ.

როგორ გვიქციე ცხოვრება ზღაპრად,
როგორ დაგვქონდა შენზე ფიქრები,
გაიზრდები და გახსოვდეს მარად,
რომ შენ ჩვენს  გულში მუდამ იქნები.

28.11.2013
ტ.წაქაძე