ჭირი შენ ჭირი შენ მოკვდი მოკვდი მოკვდი ჩემო ასეთო საშინელო თავო!
შემოიშენე სიჩუმე აკლდამასავით,
შემოისამარე, რომ ერთი სიტყვაც ვერ თქვა
და შავი ჭირივით ამოჭამე საკუთარი აუტანელი თავი!
მაინც,
სააკლდამე ქვა ხარ და საკუბოე ხე.
სასამარე მიწა და დასაყრელი ბარი.
დგახარ, შავი სიჩუმე ჩამოგაწვა მხრებზე,
დგახარ, აღარც ცოცხალი
და ჯერ მკვდარიც არ ხარ!
და ჯერ იქით არ ხარ და აღარც აქეთ დარჩი,
ვიღაც მძიმედ ალაყაფს მოგიხურავს რკინის,
რკინამ ბარი აკეთა და რკინამ თხარა კაცი,
რკინამ დანის პირითვე კვლავ ცხვარივით დაგკლა!
სისხლის ბოლო წვეთი ხარ-
შეახმები მიწას,
ჟანგისფერი გახდება მერე თავად შავიც,
შავი ჭირი შენ და შავი ქვები შენ და
შავი, მიწად საქცევი საკუთარივ თავი!

...

უგულონი


მათ რა უნდა ქნან,
ვისაც ღმერთმა გულის მაგიერ ჩაუტოვა მიწის სიმძიმე?
სად მოისროლონ აბეზარი სიყვარული,
როგორ შეეხონ,
თუ როგორც ბავშვი,
მუხლზე პირველი დაცემისას უეცარი სისხლის დანახვით,
ისე შფოთავენ?..
რა უნდა ქნან, მათ,
მარტოსულმა უგულოებმა,
ახმაურებულ ყურებზე თუ
ვეღარ შველით ხელისგულები?
და ღამ-ღამობით,
თითქოს მეწყერი წამოვიდა მკერდიდან ყელში-
სიზმრიდან მიწით ავსებული პირი აღვიძებთ.

...