ნუთუ, გგონიათ, ყველაფერი გადამავიწყდა,
წარსულის აჩრდილს ყოველ ფეხის ნაბიჯზე ვხვდები,
ეს მერამდენედ, დროის ათვლას ვიწყებ თავიდან,
მაგრამ ვაი, რომ უკან რჩება ბავშვობის წლები...
ან თქვენ რა იცით როგორ მტკივა ბზარები სულის,
სახეს მოვარგე ბედნიერის ნიღაბი რადგან
სიცოცხლე არა, ცხოვრებაა ამქვეყნად რთული,
არ შემიძლია ადგომა და უბრალოდ წასვლა...
თორემ რა უნდა თვითმვლელობას ტყვიაზე მეტი,
მით უფრო მაშინ როცა ზეცა თავზე გექცევა
გადაიხრება ბედის მხარეს სიცოცხლის ღერძი
მერე ამასაც მიაწერენ რაღაც შემთხვევას...
განრისხებისგან ალბათ, ვიღაც, დალეწავს ხატებს,
იტყვიან: ,,ამ დროს, სადღა იყო მაღალი ღმერთი?!“
სუყველა კითხვა წლების შემდეგ პასუხებს ბადებს,
რა გვიან ვხვდებით,ვინ იყო ან იქნება ჩვენთვის...
თვალებს აწვება ცრემლი,როგორც სევდის ნიშანი,
გარეთ მგონი წვიმს,სულს კი ქარი უმტვრევს დარაბებს
სულაც არ მინდა დავაჩქარო ჩემი ფინალი,
სხვა არაფერზე სიყვარულზე მელაპარაკეთ.